Thursday, October 16, 2014

கோபிகிருஷ்ணன் கதைகள்

(அவ்வப்போது கூகிள் பிளஸில் எழுதியவை. இங்கும் பதிகிறேன்)

கோபிகிருஷ்ணனின் இரு சிறுகதைகளைப் படித்தேன். கொஞ்சம் அசந்தாலும் நமக்கும் மனநோய் உண்டோ என்ற சந்தேகம் தொற்றிக்கொண்டுவிடும். ஒருவித கட்டாய விலகலோடுதான் படிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

பாரதியின் 'காணிநிலம் வேண்டும்' ரசனையுடனும் நேர்மறை எண்ணங்களுடனும் இருக்கும். அதே தலைப்புதான் கதைக்கும். ஒரே வீட்டில் பல குடிகள். அதற்கே உரிய சிக்கல்கள். கதவில்லாத குளியலறை. ஒரு பெண் வேறு அம்மணமாகக் குளிக்கும்போது கதாநாயகனைப் பார்த்துவிடுகிறார்! குடிமாறிப் போகிறார். அங்கும் சிக்கல்கள் தொடர்கின்றன.

கதை முழுதும் கைப்பும் அலுப்பும். அதை ஈடுகட்ட ஒரு பின்குறிப்பு. காணிநிலம் பாடிய பாரதி சமகாலத்தில் இருந்திருந்தால் இப்படித்தான் ஏதேனும் எழுதியிருப்பார் என்று நம்புகிறேன். அதில் கடைசியாக வரும் இரு வரிகள் அபாரம். '...கடைசியாக நான் மிகவும் யோக்கியமானவன் என்றும் ஆரோக்கியமான சிந்தனைகள் மட்டும் கொண்டவன் என்றும் நான் உறுதியளித்துக் கொள்கிறேன்.' 

அசோகமித்திரன் சொல்வதாகப் பின்னட்டையில் வரும் வாசகம் சூப்பர்.'...ஒரு சாதாரண, விசேஷ சமூக முக்கியத்துவம் பெறாத, சிந்திக்கக் கூடிய மனிதனுக்கு இச்சூழ்நிலையில் ஏற்படக்கூடியது அலுப்புதான்...இந்த அலுப்பை மனதார ஒப்புக்கொண்டு எழுத்தில் பதிவு செய்வதுதான் கோபிகிருஷ்ணனின் படைப்புகள். இந்த அலுப்புணர்ச்சியோடு வரிக்கு வரி இழைந்திருக்கும் நகைச்சுவை அவர் அலுப்பினால் வீழ்ச்சியுறாத திட மனிதன் என்பதையே காட்டுகிறது'.

கோபிகிருஷ்ணனுக்கு தஸ்தயேவவ்ஸ்கியைப் பிடித்திருக்கும் என்று முதல் கதையைப் படிக்கும்போதே தோன்றியது. அடுத்த கதையின் தலைப்பே குற்றமும் தண்டனையும்! ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனின் சாதாரண எதிர்பார்ப்புகள் பல சமயங்களில் நிறைவேறுவதில்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு எதிர்பார்ப்புதான் குற்றம், தொடர்ந்துவரும் நிகழ்வுகள் தண்டனை.

Cognitive Dissonance என்று ஆங்கிலத்தில் ஒரு அருமையான பதம். 'சீ சீ இந்தப் பழம் புளிக்கும்' என்பது கூட ஒருவகையில் அதுதான். Behavioral Finance -இல் கூட இந்தப் பதம் அருமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும். முதல் இரு கதைகளிலும் இந்தக் கோட்பாட்டை விளக்கும் வரிகள் உண்டு.

'சமூகம் பரவலாக அங்கீகரிக்கும் உழைப்புச் சுரண்டலில் நானும் சேர்ந்துகொள்ள வேண்டிய அவலநிலை. அந்தக் கிழத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என்னுள் ஒரு குற்ற உணர்வு. அதைப்போக்கிக் கொள்ளவே வாரம் இருமுறையாவது அவள் டீ செலவுக்கு 30 பைசா கொடுத்து வந்தேன்' (காணி நிலம் வேண்டும்)

'கடைசியாக அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வரும்போது சரியாக மாலை 6-30. ஜே.கே. உரையை முடித்திருப்பார். மனிதனுக்குக் கடமைதான் முக்கியம் என்று சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டே செய்யும் தொழிலே தெய்வம், வேறு எல்லாச் செயல்களும் இரண்டாம் பட்சம் என்று தேற்றிப் பார்த்துக்கொண்டேன்' (குற்றமும் தண்டனையும்)

“நம்மையே நமக்கொரு காட்சிப்பொருளாக்கி நம்மிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்கிறோம்.”

- சார்த்தர் (மொழியாக்கம்: ராஜசுந்தரராஜன்)

கோபிகிருஷ்ணனின் கதைகளின் குவிமையம் இதுதான் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

என்ன தோன்றுகிறதோ அதை அப்படியே ஒரு பேப்பரில் எழுதினால் அதுவே ஒரு நல்ல வடிகால். கோபம், எரிச்சல், அலுப்பு நேரும்போதெல்லாம் இவ்வாறு செய்யுமாறு சிலர் அறிவுரை கூறுவார்கள்.

கோபிகிருஷ்ணன் கதைகளைப் படிக்கும்போது அவர் கதையென்று எழுதாமல் தன் மன ஓட்டங்களையே எழுதியுள்ளதாகப்படுகிறது.

'மிகவும் பச்சையான வாழ்க்கை' என்ற சிறுகதையை இன்று படித்தேன். மொத்தம் ஏழே பத்திகள்தான். ஒன்றே முக்கால் பக்கக் கதை. படிக்க அதிக நேரமாகாது.

ஒரே காம்பௌண்டில் இருக்கும் பல குடித்தனங்கள். ஹவுஸ் ஓனர் அம்மாவின் பையனின் புத்தம் புதிய பச்சைக் கலர் ஜட்டி தொலைந்துபோய் விடுகிறது. அந்த அம்மா எல்லோரிடமும் வந்து கேட்கிறார். கதைசொல்லியின் மனைவியிடமும் கேட்கிறார். ஒருமுறைக்கு இருமுறை இல்லைஎன்று சொல்லியபிறகும் வலியுறுத்திக் கேட்கிறார். பலவிதங்களில் எடுத்துச் சொல்லியபிறகே ஹவுஸ் ஓனர் அங்கிருந்து நகர்கிறார்.

நாளடைவில் இந்தச் சிக்கலுக்கு முற்றுப்புள்ளி விழுந்துவிடும் என்று கதைசொல்லி நினைக்கிறார். அப்படியெல்லாம் நடந்துவிட்டால் ஏது சுவாரஸ்யம்? இரண்டு வாரம் கழித்து இந்தப் பிரச்சனை மீண்டும் மேலெழும்புகிறது. ஹவுஸ் ஓனரின் வசவுகள் கேட்கும்படி இல்லை. முத்தாய்ப்பாக அவர் சொல்வது, "இருக்கிற ஆம்பளைங்க லுங்கியத் தூக்கியா பாக்க முடியும்?"

கதையின் கடைசிப்பத்தி கீழே

அந்த அம்மாளிடமிருந்து இதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நான் மிகவும் அதிர்ந்தேன். ஒரு வேளை அந்த மாதிரி நடவடிக்கை ஏதாவது மேற்கொள்ளப்பட்டு விடுமோ என்று நடுக்கமாக இருக்கிறது. ஒருவிதக் கலவரத்துடன்தான் வீட்டில் இருக்கவேண்டி இருக்கிறது. மிகவும் பாதுகாப்பாகப் பச்சை நிற ஜட்டிகளை வாங்குவதில்லை.

நகைச்சுவைத் தொனியோடு கதை முடிகிறது. அடியாழத்தில் ஒரு குடித்தனக்காரனின் அவலம். உள்ளாடை குறித்து ஒரு பெண் மனைவியிடம் கணவனின் காதுபட விசாரிப்பது அந்த ஆணுக்கு ஏகப்பட்ட சங்கடத்தைத் தரும். சிகரம் வைத்தாற்போல 'லுங்கியத் தூக்கியா பாக்க முடியும்' என்பதைக் கேட்டபோதில் சுருக்கென்று தைத்திருக்கும். ஆயினும் அந்த சூழ்நிலையில் தொடர்ந்து வாழ்ந்தாகவேண்டிய நிலை. பச்சைக் கலர் ஜட்டி வாங்காமல் இருக்கிறார்!

கதையைப் படித்து முடித்ததும் மீண்டும் தலைப்பை ஒருமுறை படிப்பது என் வழக்கம். கதையின் தலைப்பு 'மிகவும் பச்சையான வாழ்க்கை'. தலைப்பு மிகப் பொருத்தம்!

கோபிகிருஷ்ணனின் 'ஜன்னல் வழியே' கட்டுரையை வாசித்தேன். வழக்கமாக அவருடைய சிறுகதைகளில் தென்படும் மத்தியத்தர வாழ்க்கைக்கே உண்டான சலிப்பு இதில் இல்லை. மொத்தம் இரண்டே பக்கங்கள்தான். கட்டுரை என்று கூட சொல்லமுடியாது. நாட்குறிப்பு என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் மெடிக்கலில் வாங்கிய மருந்திற்கான பணத்தைக் கடையின் உரிமையாளர் அடுத்த முறை கோபிகிருஷ்ணன் மருந்து வாங்கச் செல்லும்போது கேட்கிறார். இடைப்பட்ட நாள்களில் அவரைக் கூப்பிட்டுக் கேட்டிருக்க முடியும். அவ்வாறு செய்யாத கடைக்காரரின் இங்கிதமும் பெருந்தன்மையும் தன்னைத் தொட்டதாக எழுதுகிறார். கூடுதலாகக் கொடுத்த பீடியைக் கடைக்காரரிடம் திரும்பத் தந்த நிகழ்வையும் குறிப்பிடுகிறார். ஆட்டோக்காரர் மற்ற ஓட்டுனர்கள் 15 ரூபாய் வாங்க வேண்டிய இடத்தில் வெறும் 5 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டதைப் பெரும் உபகாரமாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஆத்மாநாம் கவிதை குறித்த கலந்துரையாடலில் கலந்துகொள்ள முடியாமல் போனது அவருடைய நட்புக்குத் தான் செய்யும் துரோகம் என்றெண்ணித் தன்னையே சபித்துக்கொள்கிறார்.

அநேகமாக இந்தக் கட்டுரைதான் கோபிகிருஷ்ணின் கடைசி எழுத்தாக இருக்கக்கூடும் என்று தொகுப்பாசிரியர் ஊகிக்கிறார். மரணம் கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும்போது நெகிழ்வான மனநிலை இயல்பாகவே வாய்த்துவிடும் போலும்.

உமாமகேஸ்வரியின் 'மரப்பாச்சி' சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு இந்தியா டுடே இதழில் எழுதிய விமர்சனமும் கோபிகிருஷ்ணன் படைப்புகள் தொகுப்பில் இடம்பெறுகிறது. 'அப்பழுக்கற்ற எழுத்து' என்றும் 'பெண்மையின் உணர்வுகளைக் கவித்துவமுள்ள நடையில் சொல்லும் நிறைவான தொகுப்பு' என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

Pristine Purity என்று வரவேண்டிய இடத்தில் Pistain purity என்று தவறுதலாக அச்சுப்பிழையோடு இந்தக் கட்டுரை வந்திருக்கிறது.

என்னதான் கைகள் ஆகாயத்தை நோக்கி நீண்டாலும் நடைமுறை வாழ்வின் சிக்கல்கள் கால்களை பூமியிலேயே இருத்தி வைக்கின்றன. கோபிகிருஷ்ணனின் உடைமை கதை இதற்கு நல்ல உதாரணம்.

"உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகள் அல்ல; அவை உங்கள் மூலமாக உலகில் ஜனிக்கின்றன, ஆனால் உங்களிடமிருந்து அல்ல. அவை உங்களுடனிருந்தாலும்
உங்களுக்குச் சொந்தமானவை அல்ல" என்ற கலீல் கிப்ரானின் வரிகள் கதையின் இறுதிப் பகுதியில் வருகின்றன. உயர்ந்த விஷயம்தான். ஆனால்...

கதைசொல்லிக்கு வாணி என்றொரு பெண் குழந்தை. காக்கைக்குத் தன்குஞ்சு பொன்குஞ்சு, குட்டியாக இருக்கையில் கழுதையும் அழகாக இருக்கும் என்பதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு வசீகரமான குழந்தை.

வீடு மாறுகிறார். கோபிகிருஷ்ணன் மொத்தம் எத்தனை முறை வீடு மாறுகிறார் என்று ஒரு போட்டியே நடத்தலாம்! அங்கே அறிமுகமாகியிருக்கும் ஒரு இளைஞனுக்கு வாணியின் மீது கொள்ளைப்பிரியம். சனிக்கிழமை தோறும் புது வீட்டிற்கு வந்து பார்த்துவிட்டுப் போகிறான். இது கதைசொல்லியின் மனைவிக்கு ஏகப்பட்ட சங்கடங்களைத் தருகிறது. இப்போது குடியிருப்பது குடிக்குள் குடி என்ற அமைப்புள்ள வீட்டில். டிபிகல் வீட்டுக்கார அம்மா. வேறேதும் அதிகம் சொல்லவும் வேண்டுமா?

ஒரே ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன். மாலை ஆறரை மணிக்குமேல் அடிபைப்பில் தண்ணீர் அடிக்கக்கூடாது என்பது விதி. யாரோ ஒரு பெண் ஒருமுறை அத்தியாவசியத் தேவைக்கு அடித்துவிட, 'எந்தத் தேவடியா தண்ணி அடிச்சது!?' என்கிற வியப்பு-வினா வசவை வாங்கிக்கட்டிக் கொள்கிறாள்!:-(

அப்படிப்பட்ட வீட்டுக்கார அம்மாவின் வீட்டில் கதைசொல்லி குடியிருக்கிறார். அவருடைய பெண்ணைப் பார்க்க ஒரு இளைஞன் வாராவாரம் வருகிறான். வீட்டுக்கார அம்மாவின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்று கதையில் சொல்லப்படவில்லை. நாமே எளிதில் ஊகித்துக்கொண்டு விடலாம்! கதைசொல்லிக்கோ அந்த இளைஞனிடம் இனி வரவேண்டாம் என்று சொல்ல முடிவதில்லை. குழந்தை மீது யார் வேண்டுமானாலும் அன்பு வைக்கலாம் என்பது அவர் நிலைப்பாடு.

சுடுமணலில் செருப்பில்லாமல் நடக்க நேரும்போது ஒருகால் மீது ஒருகால் வைத்து சிறிது நேரம் நிற்க எத்தனிப்போம். அதுபோல இந்த சிக்கல்களை நகைச்சுவை உணர்வோடு எதிர்கொள்கிறார் கதைசொல்லி

"...கிழம் (வீட்டுக்கார அம்மா) என் நெஞ்சில் நீங்காத இடம் பெற்றுவிட்டாள். நெஞ்சில் நிறைந்தவள். இதுவல்லவோ உறவு! சிவ சிவ!"

மீண்டும் பின்னட்டையில் கோபிகிருஷ்ணன் கதைகள் குறித்து அசோகமித்திரன் சொல்வதாக வரும் வரிகள்தான் நினைவிற்கு வருகின்றன

"...இந்த அலுப்பை மனதார ஒப்புக்கொண்டு எழுத்தில் பதிவுசெய்வதுதான் கோபிகிருஷ்ணனின் படைப்புகள். இந்த அலுப்புணர்ச்சியோடு வரிக்கு வரி இழைந்திருக்கும் நகைச்சுவை அவர் அலுப்பினால் வீழ்ச்சியுறாத திட மனிதன் என்பதையே காட்டுகிறது

சில படைப்புகளின் ஆரம்பமே வாரிச் சுருட்டி உள்ளே இழுத்துக்கொண்டுவிடும். கோபிகிருஷ்ணனின் சிறுகதை ஒன்றை (முடியாத சமன்) சமீபத்தில் படித்தேன். ' என்ன தோணுது?' என்று டாக்டர் கேட்கிறார். 'உங்களோட படுத்தா தேவலாம் போல இருக்கு' என்று கதைசொல்லி பதில் சொல்கிறார்!

சட்டென்று இரு நாவல்களின் ஆரம்ப வரிகள் நினைவிற்கு வருகின்றன. ஒன்று அன்னா கரீனினா நாவலின் ஆரம்ப வரிகள். எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான். இன்னொன்று Erich Segal-இன் Doctors நாவலில் வருவது.

லாராவை முதன்முதலாக நிர்வாண கோலத்தில் பார்த்தது பார்னி லிவிங்க்ஸ்டன் தான். அப்போது லாராவுக்கு ஆறு வயது.

(மேலும் வரலாம்)

Saturday, September 6, 2014

சிறப்புப் பத்து

கூகிள் பிளஸில் இதை எழுதச் சொல்லிக் கேட்டிருந்தனர். இங்கும் பதிகிறேன்.
*
டிஸ்கி போட்டு ரொம்ப நாளாகிறது. எழுதியே ரொம்ப நாளாகிறது, அப்புறம் எங்கிருந்து டிஸ்கி போடுவது!

ஸ்பெஷல் புக்ஸ் என்றால் என் பரிந்துரைகள் என்று நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஏதேனும் ஒருசில காரணங்களுக்காக இவை எனக்கு ஸ்பெஷல். பத்துக்குள் அவற்றை சுருக்கவும் முடியாது. எனவே இதை ஒரு partial list ஆகவே நீங்கள் பாவிக்கவேண்டும்.

1. அவதார புருஷன் - வாலி

இப்போது இந்தப் புத்தகத்தை என்னால் திரும்ப வாசிக்க முடியாது. பிறகேன் இது ஸ்பெஷல்?

மும்பை போன புதிதில் (நவம்பர் 2000) ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு யுகமாகக் கழிந்தது. இந்தி தெரியாது. ஆங்கிலம் அரைகுறை. சாப்பாடு சரியில்லை. நண்பர்கள் கிடையாது. பைத்தியம் பிடிக்காத குறை.

மிகவும் நொந்துபோய் ஒரு நாள் சென்னையில் இருக்கும் நண்பரிடம் தொலைபேசியில் உரையாடினேன். அவர் கடிந்து கொண்டார். ‘வாரக் கடைசியில் ட்ரெயின் பிடித்து மடுங்கா (Matunga) போ, அங்கே சாப்பாடு கிடைக்கும் அரோரா தியேட்டரில் தமிழ்ப்படம் ஓடும், போய்ப் பார். கிரி ட்ரேடிங் கம்பெனியில் தமிழ்ப்புத்தகங்கள் கிடைக்கும் வாங்கிப் படி. சும்மா ஊர் புடிக்கலைன்னு புலம்பாதே’ என்று அறிவுரை கொடுத்தார். என்ன புத்தகம் வாங்குவது என்று அவரிடமே கேட்டேன். வாலியின் அவதார புருஷன், பாண்டவர் பூமி என்றார். அவற்றைப் படித்து அவை பிடித்துப் போய் அதன் பிறகு ‘கிருஷ்ண விஜயம்’, ‘ராமானுஜ காவியம்’, ‘இவர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள்’, ‘நானும் இந்த நூற்றாண்டும்’, ‘வள்ளுவம் வசன கவிதை வடிவில்’ என்று வாலி எழுதிய நிறைய புதுக்கவிதை வடிவ நூல்களை வாங்கிப் படித்தாகிவிட்டது.

மேற்படிப்பின்போது கைவிடப்பட்ட வாசிப்பை மீண்டும் நான் தொடர்ந்தது அவதார புருஷனில்தான். அந்த வகையில் இந்தப் புத்தகம் எனக்கு ஸ்பெஷல்.

ராமர் என்றால் எனக்கு இஷ்டம். கும்பகோணம் பட்டாபிராமரை சேவித்து வளர்ந்தது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இப்போதும் க்ஷேத்திரம் க்ஷேத்திரமாக ஓடி ராமரை சேவிக்கிறேன். ஜிஎன்பியின் குரலில் 'மாமவ பட்டாபிராம'வையும் எம் எஸ் சுப்புலக்ஷ்மியின் குரலில் 'நாம ராமாயாணமும்' மகாராஜபுரம் சந்தானம் குரலில் 'நன்னு விடைச்சி'யும் வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் கேட்டுவிடுகிறேன்.

2. Master of the Game - Sidney Sheldon

மீண்டும் மும்பை கதைதான். நான் படித்த முதல் ஆங்கில நாவல் இதுதான். அந்த வகையில் இது ஸ்பெஷல். அலுவலகத் தோழி கடனாகக் கொடுத்தார்.

3. A suitable boy - Vikram Seth

Strand புத்தக அங்காடி வருடா வருடம் மும்பையில் சர்ச்கேட் ஸ்டேஷன் அருகே புத்தகத் திருவிழா நடத்துவார்கள். 30 -40% வரை கழிவு எளிதாகக் கிடைக்கும். எனக்கு இந்தப் புத்தகம் வாங்கும் எண்ணமெல்லாம் கிடையவே கிடையாது. உடன் வந்தவர் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார்.

1300 க்கும் மேலான பக்கங்கள் கொண்ட நாவல். படித்துமுடிக்க ஆறுமாத காலம் பிடித்தது. படித்துமுடித்ததும் இனி எவ்வளவு பெரிய நாவல் என்றாலும் படித்துவிடுவேன் என்கிற நம்பிக்கை வந்தது. என்றாவது ஒருநாள் இதைத் திரும்ப வாசிக்கவேண்டும் என்கிற எண்ணம் உள்ளது.

4. Doctors, The Class, Prizes - Erich Segal

Master of the Game படித்து முடித்ததும் அலுவலகத் தோழி இந்தப் புத்தகங்களைத் தலையில் கட்டினார். மிக சுவாரஸ்யமான புத்தகங்கள். அலுவலகத்திற்கு பஸ்ஸில் செல்லும்போதும் வரும்போதும் படிப்பேன். படித்து முடிக்கும்வரை இந்தப் புத்தகங்கள் நான் எங்கு சென்றாலும் என்னுடனேயே இருக்கும். இன்றும் இப்புத்தககங்களின் பல பகுதிகள் நினைவில் உள்ளன. முழுக்கதையும் என்னால் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட முடியும்.

The Class நாவலில் ஹங்கேரி நாட்டைச் சேர்ந்த ஜார்ஜ் கெல்லர் (George Kellar) என்பவர் ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்திற்குக் கல்வி பயில வருவார். ஆங்கிலம் அவ்வளவாகத் தெரியாது. ஏழே மாதங்களில் கற்றுக்கொண்டு விடுவார். குளியலறையில் குளிக்கும்போது கூட வாய்விட்டு present, past , past particple சொல்லிப் பார்ப்பார். அறை நண்பர் சினந்து போய் அவரை எதையோ கொண்டு அடிக்கப் போக அப்போதும் ஆங்கில இலக்கணம் சொல்லிப் பார்ப்பார். அதைக் கண்டு ஒன்றுமே சொல்லத் தோன்றாத நண்பர் தூங்கப் போய்விடுவார். சுவாரஸ்யமான கதாபாத்திரம்!

டாக்டர்ஸ் நாவலின் ஆரம்பமே அமர்க்களமாக இருக்கும். 'லாராவை நிர்வாணமாக முதன்முதலில் பார்த்தது லிவிங்க்ஸ்டன். அப்போது அவளுக்கு வயது ஆறு'

Prizes நாவலில் நோபல் பரிசு வாங்க மேடையேறும்போது எந்த உடையைப் போட்டுக்கொள்வது என்கிற குழப்பம் கதாநாயகிக்கு. அவள் அறிவியல் முறைப்படி தீர்மானம் எடுப்பாள். அதாவது பூவா தலையா போட்டுப் பார்த்து!

5. தெய்வத்தின் குரல் - சங்கராச்சாரியார்

இந்த ஏழு தொகுதிகளையும் வாசிக்க வாய்த்ததை என்னுடைய பாக்கியமாகவே கருதுகிறேன். நான் மீண்டும் மீண்டும் படிக்கும் ஒரே தொகுப்பு இதுமட்டுமே.

6. உபநிஷத்சாரம் (108 உபநிஷத்துகள்) - அண்ணா, தத்வமஸி - சுகுமார் அழீக்கோடு

திரும்பத் திரும்ப அலுப்பில்லாமல் வாசிக்க வைக்கக்கூடியவை இவை.

7. Complete Writings of Sankara

ஸ்லோகங்கள், பாஷ்யங்கள் என்று இவற்றில் எல்லாமே அடக்கம். இவற்றை வாசித்தேன் என்பதை விட life long reference புத்தகங்களாகத்தான் பயன்படுத்துகிறேன். கர்மம், ஞானம் என்று வரும்போது என்னால் சங்கரரைத் தாண்டி வேறொருவரையும் யோசிக்க முடிவதில்லை.

8. மகாபாரதம், அதைச் சார்ந்த படைப்புகள்

ஒருவகையில் மகாபாரதம் வாலியை ஒத்தது. நமக்கு அறிவு வளர வளர மகாபாரதம் வளர்ந்துகொண்டே போகிறது. படித்துப் புரிந்துகொண்ட விஷயங்களை விட இன்னும் புரியாத விஷயங்களே அதிகம்.

9. விஷ்ணுபுரம் -ஜெயமோகன்

தமிழில் இதுவோர் அசுர முயற்சி. வாசிப்பவனைப் பலபடிகள் மேலே உயர்த்திவிடக் கூடிய படைப்பு.
எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் படிக்கலாம்.

10. நாடோடித்தடம் - ராஜசுந்தரராஜன்

சிறுவயதில் படித்த கதை ஒன்று. சீடர்களிடம் குரு ஆளுக்கொன்றாக ஒரு குருவியைக் கொடுத்து யாரும் பார்க்காத தருணத்தில் தொலைதூரத்திற்கு எடுத்துச் சென்று கொன்றுவிட்டு வருமாறு சொல்வார். ஒருவன் அவ்வாறு செய்துவிட்டதாக வந்து சொல்வான். இன்னொருவன் கடவுள் எங்குமிருக்கிறார் என்று சொல்லிக் குருவியை உயிரோடு கொண்டுவருவான். இன்னொருவன் வெட்ட வெளியில் அதைப் பறக்க விட்டுவிட்டதாகச் சொல்வான். குருவியைப் பறக்க விட்ட சீடனின் மனநிலைதான் ராஜ சுந்தரராஜனுடையதும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

இந்தப் புத்தகம் எனக்கு ஒரு பெரிய inspiration. எனக்கு சுயசரிதை எழுதவேண்டும், அதை நேர்மையாக எழுதவேண்டும் என்ற ஆவல் எழுந்ததே இந்தப் புத்தகம் படித்த பிறகுதான்.

சுட்டிகள்

ஜி என் பி குரலில் மாமவ பட்டாபிராம

http://www.youtube.com/watch?v=YYH6ogcqKSk

எம் எஸ் சுப்புலக்ஷ்மியின் குரலில் நாம ராமாயணம்

http://www.youtube.com/watch?v=R7YmhFD381k

மகாராஜபுரம் சந்தானம் குரலில் நன்னு விடைச்சி

http://www.youtube.com/watch?v=42fL-9Cw7BY

மகாபாரதம் சார்ந்த படைப்புகள் குறித்த என் பதிவுகள்

பருவம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.in/2012/02/blog-post.html

இரண்டாம் இடம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.in/2012/02/blog-post_05.html

இனி நான் உறங்கட்டும்

http://ramamoorthygopi.blogspot.com/2012/01/blog-post_17.html

விஷ்ணுபுரம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.com/2011/12/blog-post_08.html

நாடோடித் தடம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.in/2012/04/blog-post.html

Sunday, April 13, 2014

அவரவர் பிரார்த்தனை

Dart Board அப்போதும் புதுக்கருக்கு அழியாமல் பளபளவென்று இருந்தது. விளையாடிவர்களுள் பெரும்பாலோருக்குத் தோல்விதான். சிறியவர் பெரியவர் என்று எல்லோரும் அதனிடம் தோற்றுக்கொண்டிருந்தனர். தொலைவில் இருந்து பார்க்கும்போது அப்படி ஒன்றும் கடினமான விளையாட்டுப் போலத் தோன்றவில்லை. எத்தனை முறை தோற்றாலும் மீண்டும் மீண்டும்  அனைவரும் வெற்றிபெற முயன்று கொண்டிருந்தனர்.

ஏற்கனவே நிறைய முறை முயன்று சரியாக அம்பைப் பலகையில் தைக்குமாறு எறிய முடியாத சிறுமி இப்போது மீண்டும் விளையாட முன்வந்தாள். கையில் ஒரே ஒரு அம்பு. எப்போது வேண்டுமானாலும் அழுதுவிடுவாள் என்பது போல உதடு சுழித்துக்கொண்டது. எவருக்கும் அவளருகில் போய்  உத்திகள் சொல்லித்தரும் தைர்யம் இல்லை. பேசினாலே அழுதுவிடுவாள் போலக் கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு நின்றது. புன்னகையுடன் இக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

சட்டென்று இருகை கூப்பிப் பிரார்த்தனை செய்ய ஆரம்பித்தாள்அவளுடைய உதடுகள் எதையோ முணுமுணுத்தன.    

எனக்கோ சிரிப்பு தாங்கவில்லை. பெரும்சத்தத்துடன் சிரிக்க எண்ணினேன். தோளை யாரோ தொட்டது போலிருந்தது. திரும்பினால் கடவுள் புன்னகை தவழும் முகத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். நான் சட்டென்று முகம் திருப்பி அந்தச் சிறுமிக்காக வேண்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

Tuesday, February 25, 2014

தன்வெறியாடல்

கவிஞர் மகுடேசுவரன் அவர்கள் ஃபேஸ்புக்கில் எழுதிய கட்டுரைகளின் / குறும்பத்திகளின் தொகுப்பு. தமிழினி வெளியீடு.

Ego என்பதைத் தன்வெறியாடல் என்று தமிழ்ப்படுத்துகிறார். கவிஞரிடம் பிடித்ததே இந்த அம்சம்தான். ஆனால் சமயத்தில் கொஞ்சம் overdose ஆகிவிடுகிறது. ஃபேஸ்புக்கை முகநூல் என்று மொழியாக்கம் செய்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. மேலும் சில சொற்களுக்கு மொழியாக்கம் அவ்வளவாகப் பொருந்தவில்லை (உதாரணம்: {Satellite} Channel - கால்வாய்).

அவருடைய வலைப்பூவில் நான் படித்ததில் எனக்குப் பிடித்தவை 'ஆகிய', 'முதலிய', போன்ற' ஆகிய மூன்று வார்த்தைகளுக்கும் இருக்கக்கூடிய நுணுக்கமான பயன்பாட்டு வேறுபாடுகள், 'அல்ல' என்பதை சகட்டுமேனிக்குப் பயன்படுத்துவதில் நேரக்கூடிய பிழைகள், எண்களை எழுத்தால் எழுதும்போது நேரும் சறுக்கல்கள்... இன்னும் சில பதிவுகள் உள்ளன. இப்போது நினைவில் இல்லை. நல்ல தமிழில் பிழையில்லாமல் எழுதவேண்டும் என்று முயல்பவர்கள் கட்டாயம் வாசிக்கவேண்டிய பதிவுகள் அவை. இக்கட்டுரைகள் இத்தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன.

'வாழ்த்துக்கள் vs. வாழ்த்துகள்', 'விடுதலை vs. விடுதளை', 'தன்னலம் vs. தந்நலம்' முதலிய கட்டுரைகளை இப்போது முதல்முறையாக வாசிக்கிறேன்.

சில பத்திகள் எழுதப்பட்டபோது சுவாரஸ்யமான ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போது வாசிக்கும்போது சுவாரஸ்யமாக இல்லை. தொகுப்பாகப் படிக்கும்போது இவ்வாறு தோன்றுவது இயல்புதான் போலும்.

என்னளவில் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள் குறித்த அவருடைய கட்டுரை மிக முக்கியமான ஒன்று. அதையும் இந்தத் தொகுப்பில் சேர்த்திருக்கலாம். அந்தக் கட்டுரைக்கான சுட்டி கீழே

http://kavimagudeswaran.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

கவிஞர் மகுடேசுவரனின் காமக் கடும்புனல் கவிதைத் தொகுப்பு குறித்த என் பதிவு இங்கே

http://ramamoorthygopi.blogspot.com/2011/07/blog-post_31.html

Thursday, February 20, 2014

பதாமி

ரம்மி படத்தில் பதாமியில் படமாக்கப்பட்ட பாடல் காட்சிகள் வருகின்றன. கடந்த அக்டோபர் மாதம் போய்வந்த இடம். இன்னும் அது குறித்து எழுதவேயில்லை. இப்போது நினைவில் இருப்பதையாவது எழுதி வைக்கிறேன்.

சென்ற ஆகஸ்ட் மாதமே போயிருக்க வேண்டியது. போக முடியவில்லை. அக்டோபரில்தான் போக வாய்த்தது. பெங்களூரில் இருந்து கிளம்புவதாக ஏற்பாடு.

அருணா, சாம்ராஜ், சுதாகர், நான் நால்வரும் பயணமானோம். சித்ரதுர்கா வரை நல்ல ரோடு. அங்கிருந்து ஹாஸ்பேட் ரோடைப் பிடிக்கத் தவறி மீண்டும் வழிவிசாரித்து சரியான பாதையைப் பிடிப்பதற்குள் ஒரு மணிநேரம் காலி.

முன்னதாக சீபி நரசிம்மர், சித்ரதுர்கா கோட்டைகளை சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் பார்க்கவேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தேன். சென்றமுறை அந்த வாய்ப்பு கிட்டவில்லை.

ஹோஸ்பேட்டை நெருங்கியபோது நேரம் நண்பகலைத் தாண்டி விட்டிருந்தது. கடல் போன்ற துங்கபத்திரையைப்பார்த்ததும் தோன்றியதெல்லாம் பெருவியப்புதான்.

ஹம்பி அங்கிருந்து பத்து கிலோமீட்டர்தான் என்று தெரிந்ததும் ஹம்பியைப் பார்த்துவிடலாம் என்று முடிவுசெய்தோம். ஹோஸ்பேட்டில் சாப்பாட்டை முடித்துக்கொண்டு நேரே ஹம்பி.

ஹம்பிக்கு நான் செல்வது மூன்றாவது முறை. ரியாத் வருவதற்கு முன் காவல்கோட்டம் நாவலின் ஆரம்பப் பகுதிகளைப் படித்துக்கொண்டிருந்த நாள்களில் ஹம்பி மீண்டும் போகவேண்டும் என்ற ஆசை துளிர்த்தது. ஆனால் போக வாய்க்கவில்லை.
https://plus.google.com/102606654023929138723/posts/CywVdw8oAwM

இருந்ததோ கொஞ்ச நேரம். இருட்டுவதற்குள் சுற்றிப் பார்த்தாகவேண்டும். வழிகாட்டி ஒருவரை ஏற்பாடு செய்துகொண்டோம்.

எல்லாம் முடித்துவிட்டு விருபாட்சர் கோவிலுக்கு வந்தோம். அந்தி சாயும் நேரம். உலகம் ஒடுங்கும் நேரம். சிவபெருமானின் தரிசனம். பொருத்தம்தானே!

அடுத்து நேரே பாகல்கோட் நோக்கிப் பயணம். பதாமியில் இருந்து பாகல்கோட் பக்கம்தான். அங்கேதான் தங்குவதற்கான ஏற்பாடு. நல்ல பெரிய அறைகள். சுவையான சாப்பாடு. நல்ல பருவநிலை. எவ்வளவு மொக்கை போட்டாலும் தாங்கக் கூடிய நண்பர்கள். இதுபோல எல்லா சமயமும் அமைந்துவிடாது!

மறுநாள் காலை நடைக்காக அறையை விட்டு வெளியே வந்தோம். பக்கத்தில் ஒரு சிறிய குன்று இருந்தது. சுதாகர் அதில் ஏறியே ஆகவேண்டுமென்று பிடிவாதம்.ஏறிவிட்டோம்.

சிற்றுண்டியை முடித்துக்கொண்டு பதாமி நோக்கிப் பயணம். பதாமி கோவிலைப் பார்த்த நொடியில் பரவசம் தொற்றிக்கொண்டது. எதையும் சுற்றிப் பார்க்கவேண்டாம், அப்படியே நின்றுகொண்டே பொழுதை ஓட்டிவிடலாம் என்று தோன்றியது. மிதமான காற்று வேறு.

இங்கும் ஒரு வழிகாட்டியை அமர்த்திக்கொண்டோம். 'பதாமிக்கு நல்வரவு' என்று முகமன் கூறினார் வழிகாட்டி. பிரதான கோவில்களைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு மதிய உணவை முடித்தோம்.

மீண்டும் பதாமி.

இந்தக் காட்சியைக் கற்பனையில் ஓட்டிப் பாருங்கள். இருபுறம் மலை. ஒருபுற மலையில் குடைவரைக் கோவில்கள். மறுபுற மலையில் சிறுசிறு கோவில்கள். நடுவில் பெரிய ஏரி. ஏரியின் ஒரு கரையில் மண்டபமும் கோவிலும். இதுதான் பதாமி.

ஏரிக்கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது மழை வந்துவிட்டது. மழை பெய்ந்து ஓய்ந்ததும் கோவிலின் அழகு பலமடங்கு கூடிவிட்டது (இதைச் சொன்னது அருணா என்று நினைவு).

மழை ஓய்ந்தாலும் மலையில் இருந்து விழும் நீரின் வேகம் குறையவில்லை. அதில் நனைந்தே ஆகவேண்டும் என்று சுதாகரும் அருணாவும் மலைமேல் ஏற ஆரம்பித்தனர். சாமும் நானும் கீழேயே இருந்துகொண்டோம்.

ஆக அன்றைய தினம் இப்படியே கழிந்தது. மீண்டும் அடுத்த நாள் பதாமிக்கு வந்து மற்றொரு சிறுசிறு கோவில்கள் இருக்கும் மலைமேல் ஏறினோம். அப்போது முந்தைய நாள் அருவியைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தது.

மழை பெய்து ஓய்ந்த பின்னும்
பூமிக்கு மேலும் சிறிது நேரம்
நனைய ஆசை

அதனால் இயற்கை ஏற்படுத்திய அமைப்பே அருவி என்று அடித்துவிட்டேன். சாம் 'சூப்பருங்க' என்றார்! இதுபோல நிறைய முத்துக்களை உதிர்த்தேன். உங்கள் நல்ல நேரம், இப்போது எதுவும் நினைவில் இல்லை.

மீண்டும் பதாமி வருவதென சங்கல்பம் செய்துகொண்டு பட்டடகல்லு நோக்கிப் புறப்பட்டோம். இங்கேயும் ஒரு வழிகாட்டி கிடைத்தார்.

பட்டடகல்லுவில் ஒரு வளாகத்திற்குள் நிறைய கோவில்கள் இருக்கின்றன. இங்கிருக்கும் கோவில் ஒன்றில் காணக் கிடைக்கும் மஹிஷாசுர மர்த்தினியைத் தவறவிடாமல் பாருங்கள். தூண்களில் புராணக் காட்சிகள். பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் படுத்திருக்கும் காட்சியையும் தவறவிடாதீர்கள்.

பட்டடக்கல்லுவைக் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட்டோம் என்ற குற்ற உணர்வு நால்வருக்கும் தொற்றிக்கொண்டது. இன்னும் அரை நாளாவது வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஐஹொலெ அடுத்த இலக்கு.

கிராமத்துக் கோவில் என்று கேள்விப்பட்டிருப்போம். இங்கே ஒரு கிராமம் முழுதுமே கோவிலாக இருக்கிறது. கோவில்கள் கட்டுவதென்று முடிவானதும் சாளுக்கியர்கள் பயிற்சி எடுத்துக்கொள்ள இங்கே கட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இங்கும் ஒரு குடைவரைக் கோவிலில் மஹிஷாசுர மர்த்தினி. மிக உக்கிரமான சிற்பம்.

இரண்டு நாள்கள் போதும் என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள். எங்களுக்கு பதாமிக்கே மூன்று நான்கு நாள்கள் தேவைப்படும் போலிருக்கிறது. பட்டடகல்லு எப்படியும் ஒரு நாள். ஐஹொலெ எப்படியும் மூன்று நாள்கள் ஆகும்.

ஹம்பி, பதாமி கோவில்களை சாமிடம் ஒப்பிடச் சொன்னேன். 'ஹம்பியில் நமக்குக் காணக் கிடைப்பது பெரும்பாலும் சிதைவுகள். அதனால் அதன் மேல் துயரத்தின் நிழல் எப்போதும் படிந்திருக்கிறது. பதாமி சிற்பங்கள் சிதைவுறாமல் இருப்பதால் நாம் மகிழ்வாக உணர்கிறோம்' என்றார்.

பாகல்கோட்டிற்கு என்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் நான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சிற்பங்கள் இருப்பதாக அருணாவிற்குத் தெரிந்தவர் கூறினார். அடுத்த முறை போகும்போது அவற்றையும் பார்த்துவிடவேண்டும்.

அடுத்து பெங்களூர் நோக்கிப் பயணம். மீண்டும் மழை. பின் மாலை இளவெயில். அப்போதைய மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கும் விதத்தில் வானவில் ஒன்று கூடவே வந்தது.

பெங்களூர் வந்து சேர்ந்தபோது நள்ளிரவு. இதுபோன்ற பயணத்திற்கு ஒரு முத்தாய்ப்பு அவசியம் வேண்டும்தானே? மறுநாள் மதியம் 'எண்டே கேரளம்' என்ற ஓட்டலில் சாப்பிட்டோம். தலசேரி மீன் கறி, இளநீர்ப் பாயசம், உள்ளித் தீயல், சிக்கனில் என்ன சாப்பிட்டோம் என்று நினைவில்லை. செம டெஸ்ட் சாப்பாடு. பரிந்துரைக்கிறேன். அல்சூரில் உள்ளது.

Friday, February 14, 2014

ஃபிரண்டு, பயணம் போறாப்ல

சென்ற வாரம் ஒரு நண்பர் ஃபேஸ்புக்கில் நட்புக்கான வேண்டுதல் விடுத்திருந்தார். பெயர் பரிச்சயமாக இருந்தது. யாராக இருக்கும் என்று யோசித்துக்கொண்டே இருந்தேன். பின்னர் +me senshe ஒரு மடல் அனுப்பியிருந்தார். என் நண்பர் என்று சொல்லி ஒருவர் அவரை அனுகியிருக்கிறார். என் கைபேசி எண்ணைக் கேட்டிருக்கிறார். அவருடைய எண்ணை சென்ஷி எனக்கு அனுப்பியிருந்தார். யாரென்று புரிந்தது. பேசிவிட்டேன்.

இது நடந்து கிட்டத்தட்ட 12 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. அப்போது மும்பையில் வசித்துக்கொண்டிருந்தேன். என்னுடைய இன்னொரு நண்பருக்கு நெருக்கமான நண்பர் அவர். மும்பையில் இருந்து மஸ்கட் செல்வதாக ஏற்பாடு. இந்தி தெரியாது, மும்பை தெரியாது, மும்பையிலும் அவருக்கு யாரையும் தெரியாது. நண்பர் என்னைத் தொடர்புகொள்ள 'விடு நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்' என்றேன்.

நேரே சாந்தாகுரூஸ் வீட்டிற்கு வரச்சொல்லிவிட்டேன். உடன் அவருடன் பயணமாகும் இன்னொருவரும் வந்திருந்தார். என்னால் முடிந்தவரை விருந்தோம்பினேன். இந்த விஷயத்தில் நான் மிகவும் மோசம்.

இருவரும் மஸ்கட்டிற்குப் போய் ஆறுமாதங்கள் ஆனதும் அவருடன் பணிபுரிந்த ஒருவர் மும்பை வந்திருந்தார். அவரிடம் எனக்காக ராயல் மிராஜ் வாசனைத் திரவியப் புட்டியும் ஒரு T- shirt உம் நண்பர் கொடுத்து அனுப்பியிருந்தார். காலப்போக்கில் அவருடனான தொடர்பு விட்டுப்போய்விட்டது.

ஆனாலும் விடாது அவர் கும்பகோணம் வந்தபோதெல்லாம் விலாசம் விசாரித்து எப்படியோ வீடிருக்கும் பகுதியைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார். ஆனால் வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. நான் ஊரில் இருந்தால்தானே தெருவாசிகளுக்கு நான் இருப்பது தெரியும்?

'நகரமேனிலைப்பள்ளி நினைவுகள்' பதிவைப் பார்த்ததில் இருந்தே எப்படியாவது என் எண்ணை வாங்கி என்னுடன் தொடர்புகொண்டுவிட வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு எல்லோரையும் தொடர்புகொள்ள முயன்றதாகச் சொன்னார். நான் அவரிடம் ராயல் மிராஜ், பனியன் கதையைச் சொன்னேன். 'இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கீங்களா?' என்று ஆச்சரியப்பட்டார்.

சமீபத்தில் நாஞ்சில் நாடன், ஜெயமோகன் படைப்புகளைப் படிக்க ஆரம்பித்திருப்பதாகச் சொன்னார். போதாத குறைக்கு சென்ஷியின் அறிமுகம் வேறு.

மேலே உள்ள பத்திகளை எழுதி முடித்ததும் வேறு சில விஷயங்களும் நினைவுக்கு வந்தன.

சென்னையில் வசித்தது ஓராண்டிற்கு சற்று அதிகமான காலம்தான் என்றாலும் அங்கிருந்தபோது கும்பகோணம் நண்பர்கள் மூன்று பேர் துபாய்க்குப் பயணப்பட்டார்கள்.

மிக எளிதான நடைமுறை. நண்பர் ரயிலிலோ பஸ்ஸிலோ வந்து சென்னையில் இறங்குவார். கொஞ்சம் விவரம் தெரிந்தவர் என்றால் அவரே நேரே வீட்டிற்கு வந்துவிடுவார். நிறைய விவரம் தெரிந்தவர் என்றால் நாமே போய்க் கூட்டிக்கொண்டு வரவேண்டும்.

அடுத்து இருநாள்களுக்கு ஷாப்பிங், ஈட்டிங் எல்லாம் அவர்கூடத்தான். அவ்வப்போது நண்பர் சுணக்கம் காட்டுவார். நாடு விட்டு நாடு போகிறாரே. ஆறுதல் தேறுதல் எல்லாம் கூறி ஆற்றுப்படுத்தும் பெரும்பொறுப்பு உடனிருப்பவர்களுக்கு.

இதில் நிறைய வேடிக்கைகள் நடக்கும். பயணம் போகும் நண்பர் வாங்கியதைக் காட்டிலும் நான் நிறைய சட்டைகள் வாங்கிக் குவித்திருப்பேன். அவர் நண்பர்களுடன், அவருடைய பெற்றோருடன் போனில் பேசிய நேரத்தைத் தாண்டி நான் பேசியிருப்பேன்!

அவர்கள் ஊருக்குப் போய்ச் சேர்ந்து அவர்களிடமிருந்து அழைப்பு வரும்வரை ஒரு தவிப்பு இருக்கும்! விமானநிலையத்தில் கொண்டுபோய் விடும்போது கிட்டத்தட்ட அழும் நிலைக்கு வந்துவிடுவார்கள். ஏதேனும் மட்டமான ஜோக்காவது சொல்லி நிலைமையை சமாளிக்கும் பொறுப்பு உடனிருப்பவர்களுக்கு உண்டு.

பயணத்திற்கு முதல்நாள் வெளியே சாப்பிடுவதுதான் வழக்கம். ஒருமுறை வீட்டிலேயே சாப்பிடலாம் என்று முடிவு. கிட்டத்தட்ட பதினைந்து பேர். எல்லோரும் வயசுப் பிள்ளைகள். சென்னையில் வேலை பார்த்துக்கொண்டு மெஸ்ஸில், ஓட்டலில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவர்கள்.

இரண்டு குக்கர்களில் அடுத்தடுத்து சாதம் வடிக்கப்பட்டு ஹாலுக்கு வந்துகொண்டே இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் சாதம் ஹாலுக்கு வரத் தாமதமாக நண்பர் ஒருவர் அவ்வளவுதான் அரிசி தீர்ந்துவிட்டது போலும் என்று கை கழுவ எழுந்தார். அந்த நேரம் பார்த்து ஹாலுக்கு சாதம் வர 'ரசம் சாதம், தயிர் சாதம் சாப்பிட மறந்திட்டேன்' என்று சொல்லி மீண்டும் உட்கார்ந்துவிட்டார்! 'இல்லியே இப்போதானே தயிர்சாதம் சாப்பிட்டே' என்று மற்றவர்கள் கேட்க, 'அதனால் என்ன இப்போ ரசம் சாதம் சாப்பிட்டுவிட்டு இன்னொரு வாட்டி தயிர்சாதம் சாப்பிடுகிறேன்' என்றார்.

நான் ரியாத் வரவிருந்தபோது பெங்களூர் நண்பர்கள் பிற்பகலில் இருந்து இரவு எட்டுமணி வரை கூட இருந்தனர். புறப்படுந் தருவாயில் நண்பர்களின் அண்மை தரும் பாதுகாப்புணர்வு என்னவென்பதை அப்போது அறிந்துகொண்டேன்.

கரும்புனல்

'தொடரும் வலி' என்ற தலைப்பில் திரு. ஆர். வெங்கடேஷ் முன்னுரை எழுதியிருக்கிறார். அதில்

\\தனிமனிதர்களின் மனப் பிரச்னைகளே பெரும்பாலும் கற்பனாவாத இலக்கியமாகப் பேசப்படும் நிலையில் \\

என்று குறிப்பிடுகிறார். எனக்கு இந்த இடம் அவ்வளவாகப் புரியவில்லை. யதார்த்தவாத நாவல்கள் நிறைய வந்துவிட்டனதானே?

\\இந்திரா பார்த்தசராதியின் தில்லி, அசோகமித்திரன், சுப்ரபாரதிமணியன் ஆகியோரின் ஹைதராபாத் ஆகியவை இந்த வகையில் முன்னோடிகள்\\

என்று வருமிடத்திலும்

\\சா. கந்தசாமியின் சாயாவனம், விட்டல்ராவின் போக்கிடம் ஆகியவை முன்னோடிகள் \\

என்று வருமிடத்திலும் முன்னோடிகள் என்பதற்கு பதிலாக முன்மாதிரிகள் என்று வந்திருந்தால் பொருத்தமாக இருந்திருக்கும்.

\\ஆனால் தமிழ் எழுத்துப் பரப்பில் வடகிழக்கு இந்தியப் பகுதிகள் அதிகம் வந்ததே இல்லை. பி.ஏ. கிருஷ்ணனின் கலங்கிய நதி தான் இதில் ஆரம்பம். ராம்சுரேஷின் கரும்புனல் அதன் வளமான தொடர்ச்சி //

என்று வருமிடம் பொருத்தமாக இல்லை. கரும்புனலின் கதைக்களம் பிரிக்கப்படாத பிஹார் . அதை வடகிழக்கு இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கமுடியவில்லை.

நாவலாசிரியர் ராம்சுரேஷ் 'என்னுரை' என்ற தலைப்பில் எழுதியிருக்கும் விஷயம் சுவாரஸ்யம். 'May you live in interesting times' என்ற சீனத்து சாபம் குறித்தும் பிஹாரில் அவருக்கு ஏற்பட்ட 'சுவாரஸ்யமான' அனுபவங்கள் குறித்தும் அறியமுடிகிறது. மிக நேர்த்தியாகவும் சுருக்கமாகவும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

நாவல் நன்றாக ஆரம்பிக்கிறது. சுவாரஸ்யமாகச் செல்கிறது. நமக்கு அவ்வளவாக அறிமுகமில்லாத களமும் நிலப்பரப்பும் என்பதால் கூடுதல் சுவாரஸ்யம்.

இறுதிப் பகுதிகளில் ஒருவிதத் தொய்வு விழுந்துவிடுகிறது. இறுதிப் பகுதியின் நீளம் மிக அதிகம் என்றே தோன்றுகிறது. முடிவு முன்பே ஊகிக்ககூடியதாக இருப்பதால் கூட நீளமாக இருப்பதாகத் தோன்றலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

215 பக்க நாவலில் பிஹாரில் உள்ள சில கிராமங்கள், சாதிச் சிக்கல்கள், அரசாங்க நடைமுறைகள், காதல் என்று பல விஷயங்களைத் தொட முயன்றிருக்கிறார். ஒப்பீட்டளவில் சாகஸ், உச்சிடி, ஜிர்க்கி கிராமங்களின் புவியியல் அமைப்பு குறித்த பகுதிகள் நன்றாக வந்திருக்கின்றன. நாவலில் வரும் காதல் இடைச்செருகலோ என்ற எண்ணம் தோன்றாமல் இல்லை. அதிலும் இறுதிப் பகுதிகளில் வரக்கூடிய ரொமான்ஸ் கட்டங்கள், அதுகுறித்துக் கதாநாயகனின் நண்பர் செய்யும் கேலி எல்லாம் 'போதுமே, முக்கியக் கதைக்கு வரலாமே' என்று தோன்ற வைக்கின்றன.

வார இதழ்களில் தொடர்கதை வெளியிடும்போது அத்தியாயத்தின் முடிவில் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தை வைப்பார்கள். இந்த நாவலில் அது போன்ற ஒரு முயற்சியைக் காண முடிகிறது. அது தேவையில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

வேற்று சாதிக்காரர்களான வர்மா, பானர்ஜி ஆகியோர் கிராம மக்களிடம் பேச விரும்பாதபோது அதே கிராமத்தைச் சேர்ந்த டிர்க்கியிடம் மட்டும் ஏன் வர்மா நட்பு பாராட்டுகிறார் என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கலாம்.

கதாநாயகன் சந்துருவின் மன ஓட்டங்களை எழுதும்போது அவ்வாறு நினைப்பது சந்துருவா அல்லது நாவலாசிரியரா என்கிற சந்தேகம் வருகிறது. பல இடங்களில் அது நாவலாசிரியரேதான். 'இதை சொல்றது யாரு? ஆசிரியரா கதாபாத்திரமா?' என்கிற சந்தேகம் படிக்கும்போது வாசகருக்கு வரக்கூடாது என்ற வகையில்தான் எழுதவேண்டும் என்றே சொல்வேன். இந்த விஷயத்தில் ஜெமோ மாஸ்டர். சொல்ல வருவது அனைத்தையும் மிகத் திறமையாகக் காதாபாத்திரங்கள் வாயிலாகவே சொல்லிவிடுவார்.

நாவலாசிரியருக்கு நாவல் எழுதும் craft இன்னும் முற்றிலுமாகக் கைகூடவில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். இதுதானே முதல் நாவல் (அப்படித்தானே?). அந்த வகையில் இதுவொரு நல்ல ஆரம்பம்.

தென்னிந்தியப் பெயர்களை வடஇந்தியர்கள் உச்சரிக்கும் விதம், அதிகாரிகள் விளையாடும் அரசியல், பொகாரொ, ராஞ்சி, கல்கத்தா நகரங்கள் பற்றிய சிறுசிறு வருணனைகள், அலுவலகங்கள் குறித்த வருணனைகள் மிகச் சிறப்பாக வந்திருக்கின்றன. சுரங்கத்திற்குள் சென்று மீண்டுவரும் அத்தியாயம் தத்ரூபம். நாமே போய்வந்தது போன்ற உணர்வு.

தன் அனுபவங்களையும், தான் பார்த்தவற்றையும் தனக்குத் தெரிந்த மொழியில் எளிமையான வடிவில், நேர்க்கோட்டில் பயணிக்கும் கதையின் வாயிலாகச் சொல்ல விழைந்திருக்கிறார். அங்கங்கே சிலசில சறுக்கல்கள் இருந்தாலும் மொத்தமாகப் பார்க்கும்போது இந்த நாவலை ஒரு நேர்மையான முயற்சி என்றுதான் சொல்வேன். இனி வரும் காலங்களில் மேலும் நல்ல படைப்புகளைத் தருவார் என்றும் நம்புகிறேன்.

கரும்புனல் - ராம்சுரேஷ் - வம்சி வெளியீடு

நாவல் பற்றிய பிற பதிவுகள்

http://penathal.blogspot.com/2014/01/blog-post_13.html
http://vettipaiyal.blogspot.com/2014/01/blog-post.html
https://plus.google.com/+DynoBuoy/posts/cxi7c2yZ7ox
https://plus.google.com/102446195938623750646/posts/5sLJo558yz9
https://plus.google.com/115511813610845200164/posts/YymcnGsZV4m
http://blog.balabharathi.net/?p=1493
https://www.facebook.com/icarusprakash/posts/10151950852508403?stream_ref=10

கோபி ராமமூர்த்தியும் சான்ட்ரோவும்

பண்ணையாரும் பத்மினியும் படத்தில் வரும் கார் செண்டிமெண்ட் பற்றிச் சில இடங்களில் படித்தேன்.

எனக்கு எப்போதுமே பொருள்களின் மீது பெரிய ஒட்டுதல் கிடையாது. எந்தப் பொருளும் என்னிடம் ஆண்டுக்கணக்கில் தங்கியதில்லை. ஒன்று காணாமல் போய்விடும். அல்லது நான் வேறு யாருக்காவது தந்துவிடுவேன்.

பெங்களூரில் வசித்தபோது வாங்கிய சான்ட்ரோ கார் கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடங்கள் என்னுடன் தங்கிவிட்டது. எனக்கே அது பெரிய ஆச்சரியம்தான். அப்படியும் சொல்லமுடியாது. சட்டை, பேனா, வாட்சை மாற்றுவது போலக் காரை மாற்றமுடியாதே! விலை அதிகமாயிற்றே!!

ரியாத் வரவேண்டி இருந்ததால் காரை விற்கும்படி ஆனது. விற்பது குறித்துத் தொலைபேசியில் முகவர்களிடம் பெசியபோதெல்லாம் பெரிதாக ஒன்றும் தோன்றவில்லை.ரியாத் வரவிருந்த அன்று காரை முகவர் என் டிரைவிங் சீட்டில் அமர்ந்து ஓட்டிக்கொண்டு சென்றபோது ஒருமாதிரியாக இருந்தது. அவர் காரை எடுத்துக்கொண்டு போன சிறிதுநேரம் கழித்து எனக்கு வங்கி செல்லும் வேலை இருந்ததால் வெளியே கிளம்பினேன். அடுக்ககத்தின் வாயிலில் (என்) கார் நின்றுகொண்டிருந்தது. உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். முகவர் புகைபிடித்துக் கொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் கீழே போட யத்தனித்து 'உங்களை டிராப் பண்ணட்டுமா?' என்று கேட்டார். 'இல்லை வேணாம், தாங்க்ஸ்' என்று சொல்லியபடி இடத்தை காலி செய்தேன்.

அன்று மாலை அம்மாவிடம் போனில் பேசியபோது 'காரைக் குடுத்திட்டியா?' என்று கேட்டார். 'நல்லா வச்சிப்பாங்களா?' என்றார். 'நாம குடுத்தது ஒரு ஏஜென்ட் கிட்ட. அவர் நல்லா வச்சிக்கிற ஒருத்தர் கிட்டதான் விப்பார். கவலைப்படாத அம்மா' என்றேன்.

சமீபத்திய இந்தியப் பயணம் ஜனவரி 2014

சரவணபவனில் விலை குறைத்திருக்கிறார்கள். புதுப்புது காம்பினேஷனில் காலை உணவு கிடைக்கிறது.

சென்னையில் அதிசயமாகக் குளிர். 'நைட்டெல்லாம் செம குளிரு, ஃபேனே வேண்டாம்' என்று இந்தச் சென்னைவாசிகள் அடிக்கும் கமெண்ட் இருக்கிறதே, தாங்க முடியவில்லை. அதனால்தான் சென்னைவாசிகள் பெரும்பாலும் வெயிலிலேயே வாடும்படி இருக்கிறது போலும்!

'மீட்டர் போட்டால்தான் ஏறுவேன்' என்று சொன்னால் ஆட்டோக்காரர்கள் மீட்டர் போடுகிறார்கள்.

வீரம் படம் பார்த்தேன். Ageing gracefully என்பார்கள். அமிதாபிற்கு அடுத்தபடியாக அஜித்திற்குத்தான் அது வாய்த்திருக்கிறது. அஜித்தின் ஸ்க்ரீன் பிரசன்ஸ் செம.

சனி இரவு கும்பகோணம் செல்லும் விரைவு வண்டியில் என் கூபேயில் ஒரு விஐபி. எங்கோ பார்த்தது போன்ற நினைவு. அப்புறம்தான் நினைவிற்கு வந்தது. திரு. மணி சங்கர ஐயர்.

ஞாயிறன்று முழுதும் தூக்கம். மாலையில் ஜில்லா பார்த்தேன். மோகன்லாலுக்கு வேண்டாத வேலை. எனக்கும்தான்.

என் பெயரில் இருக்கும் சமையல் எரிவாயு இணைப்பை சரண்டர் செய்துவிட்டு அம்மா பெயரில் புது இணைப்பு எடுக்கலாம் என்று முடிவானது. Subscription Voucher காணவில்லை. அதற்காக எண்பது ரூபாய் முத்திரைத்தாளில் indemnity bond எழுதிக் கொடுக்கவேண்டும். முத்திரைத்தாள் வாங்க ஒரு நடை. பின்னர் Notary Public அலுவலகத்திற்கு ஒரு நடை. அங்கிருந்து ஜாப் டைபிங் அலுவலகத்திற்கு ஒரு நடை. மீண்டும் நோடரி பப்ளிக் அலுவலகம், மீண்டும் ஜாப் டைபிங் அலுவலகம், மீண்டும் நோடரி பப்ளிக் அலுவலகம்.

மொத்த செலவு 268 ரூபாய். 750 ரூபாய் முன்பணத்தைப் பெற இவ்வளவு அலைச்சல். அதன் பிறகு எரிவாயு தீர்ந்ததும் சிலிண்டர், ரெகுலேட்டரை ஆட்டோவில் போட்டு எடுத்துக்கொண்டு சரண்டர் செய்தாகிவிட்டது. அடுத்து அம்மாவின் பெயரில் புது இணைப்பு. படிவத்தை நிரப்பி அவர்கள் கேட்கும் ஆவணங்களை சமர்ப்பித்து, புது அடுப்பு வாங்கி, நான்கு நாள்கள் அலைந்து, ஒருவழியாக இணைப்பு கிடைத்துவிட்டது.

திடீரென்று ஒரு ஞாயிறு நண்பருக்கு என்னவோ தோன்றியது. தாராசுரம் கோவிலுக்குப் போகலாம் என்றார். போனோம். அங்கே ஒருவர் 'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணினா சரபேசர் பூஜை நடக்கும், பாக்கலாம்' என்றார். நண்பரும் நானும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம்.

வெளியே வந்து பஸ் பிடித்து நால் ரோட்டில் இறங்கி மாயவரம் செல்லும் பேருந்தில் ஏறித் திருபுவனத்தில் இறங்கினோம். ராகு காலம் முடியப் பத்து நிமிடங்கள் இருந்தபோது சரபேசரின் சன்னதியில் இருந்தோம்.

அடுத்துத் திருமணஞ்சேரி என்றார் நண்பர். கோவிலை விட்டு வெளியே வந்ததும் மாயவரம் செல்லும் பேருந்து வந்தது. அதில் ஏறிக் குத்தாலத்தில் இறங்கினோம். அங்கிருந்து திருமணஞ்சேரிக்கு வாடகைக் கார்கள் செல்கின்றன. கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் நாள்களில் ஒருவருக்குக் கட்டணம் 50 ரூபாய். மற்ற நாள்களில் குடும்பம் ஒன்றுக்கு 250 ரூபாய்.

தரிசனம் முடிந்தது. குத்தாலம் வரும் வழியில் சொன்னவாறு அறிவார் கோவிலில் தரிசனத்தை முடித்துக்கொண்டு குத்தாலம் பஸ் ஸ்டாண்டில் தில்லை டிபன் ஸ்டாலில் டிபனை முடித்தோம். நல்ல சைவ ஓட்டல். பின்னர் பஸ் ஏறிக் கும்பகோணம் வந்து சேர்ந்தோம். இத்துடன் தரிசனம் செய்த பாடல் பெற்ற ஸ்தலங்களின் எண்ணிக்கை 115 ஐத் தொடுகிறது. இன்னும் 160 மிச்சமிருக்கிறது!

வெங்கட்ரமனாவில், மங்களாம்பிகாவில் கடப்பா போட்டிருந்தபோது இருமுறை செல்ல சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது.

நடுவில் ஒருநாள் மதுரை சென்றுவந்தேன். காபாவைப் பார்த்தேன். நகுலன் என்னைப் பார்த்து அழுது தீர்த்துவிட்டான். என்னைப் பார்த்தும் பயப்படக்கூடிய ஆள்கள் இருக்கிறார்களே என்று பெருமைப்பட்டுக்கொண்டேன்!

இந்த ஆதார் கார்டு பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லவேண்டும். 2011 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்போது என் பெயர் விடுபட்டுவிட்டது. முதலில் அதில் பெயரைச் சேர்க்க ஒரு படிவத்தை நிரப்பி அதை வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் சேர்க்கவேண்டும். அதை அவர்கள் மாவட்டத் தலைநகருக்கு அனுப்புவார்கள். பின்னர் அது பெங்களூருக்கு செல்லும். என் பெயரில் விவரங்கள் பதிவானதும் எனக்கு ஒரு எண் வரும். அதைக்கொண்டு போய் ஆதார் கார்டிற்குப் புகைப்படம் எடுப்பவரிடம் காட்டவேண்டும். இந்த எண் வருவதற்கே நான்கு மாதங்கள் ஆகிவிடுமாம்! இப்போதைக்கு அந்தப் படிவத்தைக் கும்பகோணம் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் சேர்ப்பித்திருக்கிறேன்.

மீண்டும் சென்னையில் ஒருநாள். ஜ்யோவ்ராம் சுந்தரை வழக்கம் போலக் கடற்கரை ரயில் நிலையத்தில் சந்தித்தேன். சின்ன சின்ன வாக்கியங்கள் நாவலைக் கொடுத்தார். வழக்கம் போல சரவணபவனில் மதிய சாப்பாடு வாங்கிக்கொடுத்தார்.

சாம் ராஜுடன் அன்று மாலை ரம்மி படம் பார்த்தேன். விஜய் சேதுபதி என்ற ஒரே காரணத்திற்காகப் பார்க்க நினைத்தேன். அவருடைய கதைத்தேர்வு நிச்சயம் சோடை போகாது என்ற நம்பிக்கை. இந்தப் படத்தைப் பொறுத்தவரை ஏமாற்றிவிட்டார் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

மறுநாள் மதியம் 12.30 விமானம். ஆற அமர வீட்டில் இருந்து கிளம்பி விமான நிலையம் வந்தடைந்தேன். எல்லா நடைமுறைகளும் முடிந்து விமானத்திற்காகக் காத்திருந்த வேளையில் 'காக்கைகள் துரத்திக் கொத்தும் தலைக்குரியவன்' தொகுப்பைப் படித்தேன்.

விமானத்தில் Dabaang 2 பார்த்தேன். கொஞ்ச நேரம் தூங்கினேன். விமானம் தரையிறங்கப் போகும் அறிவிப்பு ஒலித்தது. ஜன்னலுக்கு வெளியே கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை மணல். குடியேற்ற நடைமுறைகள் மிக எளிதாக முடிந்தன. அடுத்து என்ன காரணம் சொல்லி விடுப்பு எடுப்பது இன்று இப்போது யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்!

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி 2014

700 உக்கு மேற்பட்ட கடைகள். வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டே போனாலும் ஏகப்பட்ட நேரம் பிடிக்கிறது.

வழக்கம் போலக் கணக்கை NBT இல் இருந்தே ஆரம்பித்தேன்.

காலச்சுவடு அரங்கில் கிருஷ்ண பிரபு எனக்குத் தேவையான புத்தகங்களை எடுத்துத் தருகிறேன் என்று தானாகவே உதவ முன்வந்தார். என்னால்தான் 30 கிலோவிற்கு மேலே கொண்டுபோக முடியாதே. அவரிடம், 'இல்லைங்க, நான் இந்தியாவில் இல்லை. என்னால் நிறைய வாங்கிக்கொண்டு போகமுடியாது. ஏற்கனவே ஒரு பட்டியல் போட்டுக் கையில் வைத்திருக்கிறேன். அதில் உள்ளவற்றைத் தாண்டி வாங்கமுடியாது' என்றேன். இதைப் படித்திருக்கிறீர்களா அதைப் படித்திருக்கிறீர்களா என்று அவர் கேட்டபோது 30 கிலோவை மீண்டும் மீண்டும் காரணம் காட்டினேன்.

அரங்கை விட்டுக் கிளம்பும் தருவாயில் கிருஷ்ண பிரபுவின் சேவை குறித்து ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியிருக்கிறார்கள் என்று சொன்னேன். பூக்கும் கருவேலம் புத்தகத்தில் அவருடைய ஒரு கட்டுரை இடம்பெற்றிருப்பதை சொன்னேன். இன்னும் போதாதென்று எனக்கு +ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர் +கார்த்திகைப் பாண்டியன்முதலியோரைத் தெரியும் என்றேன்.எல்லாம் நானும் ஒரு வாசகன்தான் என்று அவருக்கு உணர்த்திவிடும் முயற்சிதான்!

அடுத்து நேரே அகநாழிகை. +Aganazhigai pon.vasudevan ஐக் கண்டதும் எனக்கு உற்சாகம் தொற்றிகொண்டது. அவருக்கும். உடன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்துவந்து புத்தகங்களை எனக்கு எடுத்து எடுத்துக் காட்டினார். கிட்டத்தட்ட அவருடைய பரிந்துரைகள் எல்லாவற்றையும் வாங்கினேன். துறையூர் சரவணன் அவர்களுக்கு இம்முறை வேலை வைக்க முடியவில்லை. 30 கிலோ நிர்ப்பந்தம்.

வம்சியில் சில புத்தகங்களை வாங்கி முடித்தேன். தமிழினியில் பில் போடும்போது வசந்தகுமார் அவர்கள் மேலும் சில புத்தகங்களைப் பரிந்துரைத்தார். அவற்றுள் சிலவற்றை வாங்கினேன். அழகான தோளில் மாட்டிக்கொள்ளும் பை ஒன்று கிடைத்தது.

சாம்ராஜ் வந்தார். கூடவே வண்ணதாசனும். அவரைப் பார்த்ததும் எனக்குக் கை கால் ஓடவில்லை. 'வாங்க கோபி சுத்திப் பாப்போம்' என்று சாம்ஜ்ராஜ் அழைத்தார். 'வண்ணதாசன் கூடவா, நாம அவ்ளோ வொர்த் இல்லையே ' என்று எண்ணினேன். பிறகு வருவது வரட்டும் என்று மூவருமாகச் சுற்றக் கிளம்பினோம்.

ஏதோ ஒரு தருணத்தில் 'நீங்க நாவல் எழுதுங்க கோபி' என்றார் வண்ணதாசன். எனக்கு அதுபோல எண்ணம் இல்லையென்றாலும் அவர் கேட்டுவிட்டார், இனி எழுதாமல் இருக்கமுடியாது என்று நினைக்கிறேன். பேனா, பேப்பர் எல்லாம் ரெடி, கற்பனை, மொழி இவை மட்டும்தான் வேண்டும். இவற்றைக் கடைகளில் விற்கமாட்டேன் என்கிறார்கள்.

ஏழைப்பதிவர் +Athisha Vino பொரையும் டீயும் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். எனக்கும் அளிக்க முன்வந்தார்.

+மணி ஜி. +செ. சரவணக்குமார் +padma n
ஆகியோரைச் சந்தித்தேன். +யுவ கிருஷ்ணா +siva raman இருவரும் சாருவின் உரையைக் கேட்க விரைந்துகொண்டிருந்தபோது கிடைத்த இடைவெளியில் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசினேன்.

எங்கே திரும்பினாலும் கவிஞர்கள், கட்டுரையாளர்கள், பதிப்பாளர்கள், சிறுகதை, நாவலாசிரியர்கள். வாசகர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறதோ என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

சனிக்கிழமை மதியம் மஹாமுத்ராவில் சாப்பாடு. விச்ராந்தியாகப் பழங்கதைகள் பேசிக்கொண்டு ஆரோக்கியமான உணவு சாப்பிட இது நல்ல இடம். அழைத்துச் சென்ற அருணாவிற்கு நன்றிகள்.

புத்தகக் கண்காட்சி உணவகத்தில் குல்பி ஐஸ் அறுபது ரூபாய். ஜூஸ் ஐம்பது ரூபாய். லீச்சி ஜூஸ் குடிக்கவில்லை.

உணவக வளாகத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடம் மிகச்சிறிது. கால் வைக்கக் கூட இடமில்லாத சூழல்.

ஒவ்வொரு பாதையின் முடிவில் இருக்கும் அரங்குகளில் நிற்க முடியாத அளவிற்குப் புழுக்கம். காற்று வர முடியாத வகையில் அடைத்து வைத்திருந்தனர். மூச்சு முட்டாத குறை.

நடைபாதையில் நண்பர்கள் / அறிமுகமானவர்கள் சந்தித்துக்கொள்ளும்போது அங்கேயே நின்று பேச ஆரம்பித்து விடுகின்றனர். இதனால் மற்றவர்களுக்கு ஏகப்பட்ட இன்னல். அதிலும் இரு கைகளிலும் புத்தகப் பைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு வருபவர்கள் பாடு மிகவும் கஷ்டம்.

இது போதாதென்று அங்கங்கே அரங்குகளில் புத்தக வெளியீட்டு விழாக்கள். பாதை முழுதும் அடைபட்டுப் போய்விட வாசகர்கள் என்ன செய்வதென்று அறியாமல் திகைத்து நிற்க ஆரம்பிக்கின்றனர்.

கால் வலித்தால் எங்குமே உட்கார முடியாது. வீல் சேர் பயன்படுத்துபவர்கள் புத்தகம் வாங்குவது குறித்து எண்ணிக்கூடப் பார்க்கமுடியாது.

மலம் கழிக்க ஒரே ஒரு கழிவறை. சிறுநீர் கழித்துவிட்டுக் கை கழுவ பக்கெட்டில் இருந்து தண்ணீரை மொண்டாக வேண்டும். டேப் கிடையாது.

சனி மதியம் ஒரு கவிதை அரங்கு நடந்தது. பெரும்பாலோருக்கு வாசிக்கவே தெரியவில்லை. கவிதை முடிந்ததா என்று கூட நேயர்களுக்குப் புரியவில்லை. சுட்டெரிக்கும் வெயில், மதிய நேரம் என்கிற பிரக்ஞை பெரும்பாலான கவிஞர்களுக்கு இல்லை என்றே சொல்வேன்.

இனி புத்தகங்களை ஆன்லைனிலேயே வாங்கிவிட்டால் என்ன என்கிற எண்ணமும் வலுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது.