Tuesday, August 18, 2015

இமயப் பயணம் - சில அவசரக் குறிப்புகள்

ஒன்பது தினங்களில் 5000 கிலோமீட்டருக்கு மேலான பயணம் (கும்பகோணம் - பத்ரி - கும்பகோணம்)

பயணத்திற்கு முன் சேவித்திருந்த திவ்யதேசங்களின் எண்ணிக்கை 97. பயணத்திற்குப் பின் 100. அவனருளாலே அவன் தாள் வணங்கி...

ஐந்து தினங்களில் 80 கிலோமீட்டர் நடை / மலையேற்றம்

ஹரித்துவாரில் காலை மாலை வேளைகளில் கங்கையில் குளியல், ஆரத்தி தரிசனம்

ஹேம்குண்ட்  சாஹிபில் குளித்தது மறக்கமுடியாத அனுபவம். நீச்சல் அடிக்க இருமுறை கைகளை முன்னோக்கிப் போட்டபின் கைகள் இருக்கும் இடம் தெரியவில்லை. மரத்துவிட்டன. உடன் கரைக்குத் திரும்பினேன்.

தினமும் காலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து, இரவு பத்து மணிக்குள் தூங்கி...back to basics

ரிஷிகேஷில் இருந்து நீல்  கண்ட் (நீலகண்டன்) பயணித்து ஒன்றரை மணிநேரம் வரிசையில் நின்று ஐந்து வினாடிகள் மட்டுமே சந்நிதியில் அனுமதிக்கப்பட்டு அந்த நேரத்தில் கொண்டு போன நீரில் அபிஷேகமும் செய்து...

மலர்களின் பள்ளத்தாக்கில் பூக்களைப்  பறிக்கக் கூடாது என்பதால் அவற்றை சிவனுக்கு மானசீகமாகப் படைத்துவிட்டேன். மறுநாள் கொட்டும் அருவி நீர் முழுவதையும்


கங்கையின் வேகம் எழுத்தில் சொல்லமுடியாதது. சிவன் போன்ற ஆளுமைதான் அவள் வேகத்தைத் தடுக்க முடியும்

ஒவ்வொரு நாளும் மலையேற்றம் முடிந்து கீழே இறங்கியதும் குடிக்கும் தேநீருக்கு அமிர்தத்தின் சுவை

இமயம் அதன் மற்றொரு முகத்தையும் காட்டியது. ஒன்றல்ல மூன்று முறை - கற்கள் சரிந்தன, நீர்வரத்து வாகனம் செல்லும் சாலையில் திடீரென்று அதிகமானது, சாலை முற்றிலும் உடைந்துபோய் ஒற்றையடிப் பாதையாக மாறி அதுவும் வலுவிழந்து அதில் நடந்து சென்றாக வேண்டிய சூழல்

இமயம் என்னிடமிருந்த குடையைப் பறித்துக்கொண்டது. புது நண்பர்கள், நலம் விரும்பிகள் புதுக் குழுமங்கள், புது அனுபவங்கள், நம்பிக்கை, ஆரோக்கியம் என்று பதிலுக்குப் பல விஷயங்களை அள்ளி வழங்கி இருக்கிறது.  

Thursday, February 12, 2015

சமீபத்திய இந்தியப் பயணம் 1

ஆரம்பம் சுவாரஸ்யமாக அமையவில்லை. ஜனவரி 15, வியாழன் இரவு விமானம். மதியமே விமான சேவை நிறுவனத்தார் தொலைபேசியில் விளித்தனர். 'உங்கள் பயணத்தை ஞாயிறன்று ஒத்திப்போட முடியுமா? திரும்பிவருவதற்கான பயணக் கட்டணத்தை நாங்களே ஏற்றுக்கொள்கிறோம்' என்றனர். 'அதெல்லாம் முடியாது. என் பயணத்திட்டத்தை மாற்றவியலாது' என்று கூறினேன்.

விமான நிலையத்தில் சேவை நிறுவனத்தார் மீண்டும் அதே பல்லவியைப் பாடினர். நானும் அதே அனுபல்லவியைப் பாடினேன். அது போதாதென்று கட்டுப் போட்டிருந்த காலைக் காட்டினேன். ஒருவழியாக Boarding Pass கைக்கு வந்தது.

யுவன் சந்திரசேகரின் ஏமாறும் கலைதான் அப்போதைய துணை. விமானம் ஒருமணிநேரம் தாமதம். பாதிப் புத்தகத்திற்கு மேல் படித்துவிட்டேன்.

பயணத்தில் மேலும் சிக்கல். விமானத்தில் ஏறுமுன் கடவுச்சீட்டைச் சரிபார்த்த அதிகாரி 'வெளியேற்ற முத்திரை இல்லையே' என்றார். எல்லோரும் விமானம் ஏறியபிறகு வேறொரு அதிகாரியை விளித்தார். அவர் கடவுச்சீட்டை எடுத்துக்கொண்டுபோய் முத்திரையிட்டுக் கொண்டுவந்தார். ஒருவழியாக விமானத்தில் ஏறியாகிவிட்டது.

கொழும்பில் விமானம் தரையிறங்கியபோது காலை மணி ஏழு. சென்னைக்கு விமானம் எட்டுமணிக்கு. சென்னையில் விமானம் தரையிறங்கியபோது மணி ஒன்பதரை. எல்லாம் முடிந்து வெளியே வர மணி பத்தரை ஆகிவிட்டது. பயணத்தின் ஆரம்பத்தில் ஏற்பட்ட களேபரங்களில் என்ன சாப்பிட்டேன் என்பது சுத்தமாக மறந்துபோய்விட்டது. நல்லவேளை சாப்பிட மறக்கவில்லை. விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன். மேகமூட்டம். இப்படியே இருந்தால் நல்லது. வெயிலின் கடுமையில் இருந்து அடுத்த இரண்டு நாள்களுக்குத் தப்பிவிடலாம் என்று தோன்றியது.

நண்பரின் வீட்டில் ஃபில்டர் காபி. பின்னர் குளித்துமுடித்துக் காலை உணவை அங்கேயே முடித்துக்கொண்டேன். ஆங்கிலத்தில் Brunch என்பார்களே, அப்படி வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

Ola Cabs பற்றி நண்பர் கூறினார். App -ஐத் தரவிறக்கி 'இப்போதே பயணம் செய்யவேண்டும்' என்று தெரிகிற இடத்தில அழுத்தியவுடன் ஓட்டுநரிடமிருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டது. முகவரியைச் சொன்ன ஐந்தாவது நிமிடம் வண்டி வந்துவிட்டது. நந்தனம் பிரதான சாலையில் இறங்கிக்கொண்டேன். பயணம் முடிந்ததும் கையோடு பில் வந்துவிடுகிறது. அதில் காணப்படும் தொகையை ஓட்டுநரிடம் கொடுத்துவிட்டு மைதானத்திற்குள் நுழைந்தேன்.
சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி. நந்தனம் YMCA மைதானம். சென்ற முறைக்கு இம்முறை நல்ல முன்னேற்றம். உணவக வளாகம் மிகப் பெரிதாக இருந்தது. அதே அளவிற்கு ஒழுங்கிட வசதிகளை விரிவாக்கி இருப்பார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. உண்மையும் அதுதான்.

நுழைவுச் சீட்டு வாங்குமிடத்தில் சீசன் டிக்கெட் கேட்டேன். பக்கத்தில் உள்ளவரிடம் கேட்குமாறு கூறினேன். அவ்வண்ணமே செய்தேன். அவரும் பக்கத்தில் உள்ளவரிடம் கேட்கச் சொன்னார். 'இதையேதான் அவரும் கூறுகிறார்' என்றேன் எரிச்சலை அடக்கிக்கொண்டு. அதன்பிறகு அவர் நான் நிற்பதைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. மற்ற எல்லோருக்கும் பத்து ரூபாய் சீட்டைக் கிழித்துக்கொடுத்தபடி இருந்தார். நானும் வேறுவழியின்றிப் பத்து ரூபாய் சீட்டை வாங்கிக்கொண்டேன்.

சில விஷயங்கள் எப்போதும் மாறுவதில்லை. ஒவ்வொரு அடியையும் எச்சரிக்கையுடன்தான் எடுத்து வைக்க வேண்டியிருந்தது. தரை முழுதும் வழக்கம் போல மேடுபள்ளங்கள். நான் கூடுதல் எச்சரிக்கயுடன் நடக்க வேண்டியிருந்தது. காலில் அடிபட்டுக் கட்டு போட்டிருந்தேன். நுழைவாயிலுக்கு அருகே இருக்கும் கடைகளில் புத்தங்களை வாங்க / பார்வையிட எளிதாக இருந்தது. மறுமுனையில் இருக்கும் கடைகள் பக்கத்தில் நீண்ட நேரம் நிற்க முடியவில்லை. அடுப்பில் இருந்தது போன்ற உணர்வு. காற்று வர வழியே இல்லாமல் அடைத்து வைத்திருந்தனர்.

(தொடரும்)

Wednesday, February 11, 2015

சஞ்சாரம்

கரிசல் பூமியின் சங்கீதம் என்பது ஓசைகளால் ஆனதல்ல, அது வாசனைகளால் நிரம்பியது என்பதுதான் இந்த நாவலின் மையப் படிமம். அது ஆற்ற முடியாத மனிதத் துயரத்தின் வாசனை. மனித மனதின் பிரகாசமான தருணங்களின் வாசனை. எந்த ஒரு அகங்காரத்தையும் அதிகாரத்தையும் மனம் உடையச் செய்து கரையவைக்கும் வாசனை

 - புத்தகத்தின் பின்னட்டையில் இடம்பெறும் பத்தி ஒன்றில் இருந்து

*

இந்த நாவல் எழுதப்பட்ட உத்தி குறித்துச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். சாமான்ய மனிதர்கள் வாழ்வில் நடக்கும் சம்பவங்களை ஊடுசரடாகக் கொண்டு சுவாரஸ்யமான மனிதர்களின் கதைகளை மாலையாகக் கோர்த்திருக்கிறார். முத்தாய்ப்பாக சில வரலாற்றுச் சம்பவங்களும், மாயா யதார்த்தக் காட்சிகளும். இவை போதாதென்று நாவல் முழுக்க அங்கங்கே மனதைக் கொள்ளை கொண்டுவிடும் நாதஸ்வர இசை குறித்த குறிப்புகளும் பாடல்களும்.

சஞ்சாரம் என்பதற்குப் பயணம் அல்லது உலா என்று அர்த்தம் கொள்ளலாம். நாதஸ்வர இசையின் பயணத்தை அதை இசைக்கும் கலைஞர்களின் அலைக்கழிப்புகளினூடே நாவலாசிரியர் நமக்குக் காட்டுகிறார்.

ரத்தினம் கோஷ்டியினரின் பாத்திரப் படைப்பு பிரமாதம். காலத்தின் போக்கிற்கேற்ப வளைந்து கொடுக்கும் தன்மை கொண்ட ரத்தினம். இளங்களைஞனுக்கே உள்ள தீவிரத்துடன் பக்கிரி. தவில்காரர் பழனி. ஒரு நாதஸ்வர கோஷ்டியை நம் கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்திவிடுகிறார்.

நாதஸ்வரம் இசைப்பவரின் மனநிலை அதை இசைக்கும்போது எப்படி இருக்கும்? "சில சமயம் நாதஸ்வரம் இசைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது அவனுக்கு ஈரவேஷ்டி காற்றில் உலர்வதுபோல மனது மெல்ல எடையற்றுப் போவதை உணர்ந்திருக்கிறான். சில சமயம் குளத்தில் மூழ்கிச் சென்று தரைமண் எடுப்பது போல மூச்சுத் திணறச் செய்வதாக இருக்கும்" என்று நாவலில் ஓரிடத்தில் வருகிறது. இசையின் தன்மை அதுதான் போலும். ஒருநேரத்தில் ஒரு இறகைப் போல இலகுவாகவும் பிறிதொரு நேரத்தில் பாறாங்கல் போன்ற அழுத்தத்தையும் தரும் போலும்.

வடஇந்தியாவில் ஏன் ஒரு வித்வானும் நாதஸ்வரம் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதைக் கற்பனை கலந்து வரலாற்றுச் சம்பவம் ஒன்றைப் பிணைத்து சுவைபடச் சொல்லியிருக்கிறார். 'ஊரோடிப் பறவைகள்' பற்றிய அத்தியாயம் வெகு சுவாரஸ்யம்.

இன்னல்கள் பல சூழ்ந்திருந்தபோதும் விடாது கலையைப் பேணிய கலைஞர்களின், ரசிகர்களின் வாழ்வு குறித்துப் பேசுகிறது நாவல். கூடவே கலைஞர்களின் விசித்திரமான (eccentric) பழக்க வழக்கங்களையும் பதிவு செய்யத் தவறவில்லை.

இறந்துபோன பில்லமாவிற்கும்ம் , சாவை எதிர்நோக்கி இருக்கும் கோவிந்தனுக்குமிடையே நடைபெறும் உரையாடல்களை நாவலின் சிறந்த புனைவுத் தருணம் எனலாம்.

 *

சஞ்சாரம் - எஸ். ராமகிருஷ்ணன் - உயிர்மை வெளியீடு - விலை ரூபாய் 370
*

நாவலைப் படித்து முடித்ததும் நாதஸ்வர இசை கேட்கவேண்டும் போல இருந்தது. தியாகையரின் 'நகுமோ' வைக் காருக்குறிச்சி அருணாச்சலம் நாதஸ்வரத்தில் இசைக்கும் காணொளி கிடைத்தது. இதுவரை நான்கைந்து முறை கேட்டுவிட்டேன். 

https://www.youtube.com/watch?v=iRvPIgbzQDI

Monday, February 9, 2015

சகுனியின் தாயம்

 குங்குமம் இதழில் தொடர்கதையாக வெளிவந்த நாவலின் புத்தக வடிவம்.  வெகுஜன இதழில் எழுதப்படும் தொடர்கதைக்கான சமரசங்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய நாவல்.
 
மொத்தம் நான்கு டிராக்குகள். ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியான நடையில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. படிக்கும்போது எளிதாக இருந்தாலும் இவ்வாறு நடையை மாற்றி மாற்றி எழுதுவது மிகவும் கடினமான செயல்.  நாவலாசிரியர் அதை சாத்தியமாக்கி இருக்கிறார்.
 
நாவல் மிக நன்றாக ஆரம்பிக்கிறது. முக்கால்வாசி வரை நல்ல வேகம். இறுதிக் கால்வாசிப் பகுதியில் தொய்வு விழுந்துவிடுகிறது. தொடர்கதைக்கு இறுதியில் தொய்வு விழவே கூடாதே? அதிலும் திரும்பத் திரும்ப 'முழங்கை நீளமுள்ள கொம்புடைய ஆடு' மீண்டும் மீண்டும் வந்து சலிப்படைய வைக்கிறது.
 
ஃபான்டசியாக வரும் நான்காவது டிராக் அவ்வளவு பொருத்தமாக இல்லை. அந்த ட்ராக்கின் முடிவை முதல் அத்தியாயத்திலேயே ஊகித்து விடமுடிகிறது. ஸ்பைடர்மேனும் ஹாரிபாட்டரும் 'தேவுடா', 'ஆணியே புடுங்க வேணாம்' என்றெல்லாம் பேசிக்கொள்வது பொருத்தமாக இல்லை.
 
மகாபாரத டிராக் வெகு அருமை. நாவலாசிரியரின் கற்பனைக்கு ஒரு பெரிய சல்யூட். மொழிநடையும் இந்தப் பகுதிக்குப் போட்டி போட்டுக்கொண்டு அழகு சேர்க்கிறது.
 
சமகாலத்தில் நிகழும் டிராக் நன்றாக இருக்கிறது. ஒரே ஒரு குறை. நாவலாசிரியருக்குள் இருக்கும் ரிப்போர்ட்டர் நாவலாசிரியரைப் பல சமயங்களில் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுவதாக உணர்கிறேன்.
 
சரித்திரப் பகுதியின் மொழிநடையும் கற்பனையும் அபாரம்.
 
அவசியம் படித்தே ஆகவேண்டிய நாவல் என்று இதை சொல்லமுடியாது. விறுவிறுப்பான மொழிநடையில், எழுதப்பட்ட சுவாரஸ்யமான நாவல்.  
*
சகுனியின் தாயம் - கே.என். சிவராமன் - சூரியன் பதிப்பகம் - விலை ரூபாய் இருநூறு

Sunday, February 8, 2015

புதிய எக்சைல்

எனக்கு நாவல் எழுதும் எண்ணம் எதுவுமில்லை. ஆனால் எழுதினால் இந்த நாவல் எழுதப்பட்டிருக்கும் பாணியில்தான் எழுதவேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். இந்த பாணிதான் எனக்கு ஒத்துவரும் என்றும் நம்புகிறேன்.
 
ஆரம்பத்தில் சுரத்தே இல்லாமல்தான் இருந்தது. முதல் 75 பக்கங்களைக் கடப்பதற்குள் போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது. ஜ்யோவ்ராமிடம் போனில் சொல்லவும் செய்தேன். ஆனாலும் தொடர்ந்து படிக்குமாறு சொன்னார். எங்கோ ஓரிடத்தில் திறப்பு வந்தது. பின்னர் முழுதும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டது.
 
மீன்கள், ஹில்சா, ஓ கல்கத்தா, கினோகுனியா,  ஒரே நேரத்தில் குடிக்க இரண்டு டீ கேட்டல், மழை பெய்யும் நாட்களில் படும் துயரம், bitter childhood, Lush Products, தட்டச்சு சுருக்கெழுத்தை முடித்துவிட்டுப் பணிக்குச் செல்ல நேர்தல் என்று நாவலில் பல இடங்களில் என்னை நானே பார்த்தேன். கடைசி நிகழ்வு மட்டும் எனக்கு நடக்கவில்லை. ஒருவேளை நடந்திருந்தால் நானும் எழுத்த்தாளராகி இருந்திருப்பேனோ என்னவோ? (கடவுள் இருக்கான் கொமாரு - தமிழ் வாசகர்கள்). 
 
டெல்லி நாட்குறிப்புகள் என்று ஒரு நெடும்பகுதி வருகிறது. என்னை மிகவும் கவர்ந்த பகுதி. புலம் பெயரும் எவரும் இந்த அளவிற்கு நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. இதே டெல்லியில் வெசா இருந்திருக்கிறார். திஜா இருந்திருக்கிறார். ஆதவன் இருந்திருக்கிறார். அவர்கள் யாரும் டெல்லியை இந்தக் கோணத்தில் காட்டியதில்லை. இந்திரா பார்த்தசாரதி ஓரளவிற்கு டெல்லியைக் காட்டியிருக்கிறார். ஆனால் சாரு காட்டும் டெல்லி வேறு.  இந்த நாவலில் நாம் பார்க்கும் டெல்லி துல்லியமானது. உயிரோட்டமுள்ளது.  பதினெட்டாவது அட்சக்கோட்டில் நான் பார்த்த  சிகந்திராபாத்தை விட, சந்திரசேகரனை விட, டெல்லி நாள்குறிப்புகளில் நான் காணும் டெல்லியும் அறிவழகனும் lively. 
 
தஞ்சை எழுத்தாளர்கள் என்றாலே ஃபில்டர் காபி மணமும், புளித்த தயிரின் மணமும்தான். விதிவிலக்கு என்றால் தஞ்சை பிரகாஷ். மீனின் வாசம் குறித்து யாராவது பதிவு செய்யத்தானே வேண்டும். இந்த நாவல் அந்தக் குறையைப் போக்குகிறது.
 
நாவலில் அஞ்சலி என்ற கதாபாத்திரம். அவளின் கதையில் பெரிய புதுமை இல்லை. ஆனால் கூறுமுறையில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம். ரமணிசந்திரன் எழுதிய கதைபோல உள்ளது என்று நாவலில் மற்றொரு பாத்திரம் அஞ்சலியின்  கதையைக் கிண்டல் அடித்தாலும்
எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. இந்தப் பகுதிகளை எப்படி இப்படி எழுத முடிந்தது என்று இன்னும் ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்.
 
Detailing  மிகப்பெரியதொரு வரம். சாருவால் ஒரு விஷயத்தையும் விடாமல் சொல்லிவிட முடிகிறது. மொழியாக்கத்தில் அவருக்கு இருக்கும் ஸ்ரத்தை கண்கூடு. Espanol - எஸ்பந்யோல்; Mario Vargas Llosa - மரியோ பர்கஸ் யோஸா ஆகிய இரண்டை மட்டும் எடுத்துக்காட்ட விரும்புகிறேன்.
 
நடை ஜெட் வேகம். ஒருமை பன்மை மயக்கங்கள் ஒன்றிரண்டிற்கு மேல் கண்ணில் படவில்லை. எந்த வாக்கியத்தையும் ஒருமுறைக்கு மேல் படித்தாக வேண்டியதில்லை, அது எவ்வளவு கடினமான ஒன்றாக இருந்தாலும் கூட.
 
மரங்கள், மலர்கள் குறித்த பகுதிகள் awesome. இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக அவற்றைக் குறித்துச் சொல்லி இருக்கலாம்.
 
புத்தகம் முழுக்கத் திரைப்படங்கள், புத்தகங்கள் குறித்த குறிப்புகள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் பார்த்து / படித்துமுடிக்க ஒரு ஆயுள் போதாது. 
 
நம்பவே முடியாத அளவிற்கு நாவலில் அச்சுப் பிழைகள். ஆங்கில / பிரெஞ்சு வார்த்தைகளை ஆங்கிலத்தில் தட்டச்சு செய்ய விழையும்போது பல சமயங்களில்  key board settings ஐ மாற்றாமல் விட்டுவிட்டார்கள் என்று எண்ணுகிறேன்.  'தாய் வயிற்றுப் பாட்டி' என்று ஓரிடத்தில் வருவது பொருத்தமாக இல்லை. லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களின் பெயர்ப்பட்டியலில் Isabel Alande இருமுறை வருகிறார். ஐஸ்வர்ய இயந்திரம் குறித்து ஓரிடத்தில் வருகிறது. ஆனால் அந்த அத்தியாயத்தில் அந்த இயந்திரத்தின் படமேதும் இடம் பெறவில்லை. 
 
ஜ்யோவ்ராம் சுந்தர், பிச்சைக்காரன் இருவருக்கும் நன்றி. உங்கள் இருவரின் அக்கறை கலந்த வற்புறுத்தல் காரணமாகவே புதிய எக்சைலைப் படித்து முடித்திருக்கிறேன்.
 
இந்த நாவல் autofiction வகையைச் சார்ந்தது என்று பின்னட்டையில் வருகிறது. சாருவை transgressive writer என்கிறார்கள். பின்நவீனத்துவக் கூறுகள் கொண்ட நாவல் என்றும் கேள்வி. எனக்கு இந்த வகைமைகள் குறித்து எதுவும் தெரியாது. நான் இதுவரை வாசித்திருக்கும் முக்கியமான நாவல்களுள் ஒன்றாக இதை வகைப்படுத்துகிறேன்.    
 
*
புதிய எக்சைல் - கிழக்கு பதிப்பகம் - விலை ரூபாய் ஆயிரம் 

Thursday, October 16, 2014

கோபிகிருஷ்ணன் கதைகள்

(அவ்வப்போது கூகிள் பிளஸில் எழுதியவை. இங்கும் பதிகிறேன்)

கோபிகிருஷ்ணனின் இரு சிறுகதைகளைப் படித்தேன். கொஞ்சம் அசந்தாலும் நமக்கும் மனநோய் உண்டோ என்ற சந்தேகம் தொற்றிக்கொண்டுவிடும். ஒருவித கட்டாய விலகலோடுதான் படிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

பாரதியின் 'காணிநிலம் வேண்டும்' ரசனையுடனும் நேர்மறை எண்ணங்களுடனும் இருக்கும். அதே தலைப்புதான் கதைக்கும். ஒரே வீட்டில் பல குடிகள். அதற்கே உரிய சிக்கல்கள். கதவில்லாத குளியலறை. ஒரு பெண் வேறு அம்மணமாகக் குளிக்கும்போது கதாநாயகனைப் பார்த்துவிடுகிறார்! குடிமாறிப் போகிறார். அங்கும் சிக்கல்கள் தொடர்கின்றன.

கதை முழுதும் கைப்பும் அலுப்பும். அதை ஈடுகட்ட ஒரு பின்குறிப்பு. காணிநிலம் பாடிய பாரதி சமகாலத்தில் இருந்திருந்தால் இப்படித்தான் ஏதேனும் எழுதியிருப்பார் என்று நம்புகிறேன். அதில் கடைசியாக வரும் இரு வரிகள் அபாரம். '...கடைசியாக நான் மிகவும் யோக்கியமானவன் என்றும் ஆரோக்கியமான சிந்தனைகள் மட்டும் கொண்டவன் என்றும் நான் உறுதியளித்துக் கொள்கிறேன்.' 

அசோகமித்திரன் சொல்வதாகப் பின்னட்டையில் வரும் வாசகம் சூப்பர்.'...ஒரு சாதாரண, விசேஷ சமூக முக்கியத்துவம் பெறாத, சிந்திக்கக் கூடிய மனிதனுக்கு இச்சூழ்நிலையில் ஏற்படக்கூடியது அலுப்புதான்...இந்த அலுப்பை மனதார ஒப்புக்கொண்டு எழுத்தில் பதிவு செய்வதுதான் கோபிகிருஷ்ணனின் படைப்புகள். இந்த அலுப்புணர்ச்சியோடு வரிக்கு வரி இழைந்திருக்கும் நகைச்சுவை அவர் அலுப்பினால் வீழ்ச்சியுறாத திட மனிதன் என்பதையே காட்டுகிறது'.

கோபிகிருஷ்ணனுக்கு தஸ்தயேவவ்ஸ்கியைப் பிடித்திருக்கும் என்று முதல் கதையைப் படிக்கும்போதே தோன்றியது. அடுத்த கதையின் தலைப்பே குற்றமும் தண்டனையும்! ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவனின் சாதாரண எதிர்பார்ப்புகள் பல சமயங்களில் நிறைவேறுவதில்லை. அப்படிப்பட்ட ஒரு எதிர்பார்ப்புதான் குற்றம், தொடர்ந்துவரும் நிகழ்வுகள் தண்டனை.

Cognitive Dissonance என்று ஆங்கிலத்தில் ஒரு அருமையான பதம். 'சீ சீ இந்தப் பழம் புளிக்கும்' என்பது கூட ஒருவகையில் அதுதான். Behavioral Finance -இல் கூட இந்தப் பதம் அருமையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும். முதல் இரு கதைகளிலும் இந்தக் கோட்பாட்டை விளக்கும் வரிகள் உண்டு.

'சமூகம் பரவலாக அங்கீகரிக்கும் உழைப்புச் சுரண்டலில் நானும் சேர்ந்துகொள்ள வேண்டிய அவலநிலை. அந்தக் கிழத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என்னுள் ஒரு குற்ற உணர்வு. அதைப்போக்கிக் கொள்ளவே வாரம் இருமுறையாவது அவள் டீ செலவுக்கு 30 பைசா கொடுத்து வந்தேன்' (காணி நிலம் வேண்டும்)

'கடைசியாக அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வரும்போது சரியாக மாலை 6-30. ஜே.கே. உரையை முடித்திருப்பார். மனிதனுக்குக் கடமைதான் முக்கியம் என்று சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டே செய்யும் தொழிலே தெய்வம், வேறு எல்லாச் செயல்களும் இரண்டாம் பட்சம் என்று தேற்றிப் பார்த்துக்கொண்டேன்' (குற்றமும் தண்டனையும்)

“நம்மையே நமக்கொரு காட்சிப்பொருளாக்கி நம்மிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்கிறோம்.”

- சார்த்தர் (மொழியாக்கம்: ராஜசுந்தரராஜன்)

கோபிகிருஷ்ணனின் கதைகளின் குவிமையம் இதுதான் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

என்ன தோன்றுகிறதோ அதை அப்படியே ஒரு பேப்பரில் எழுதினால் அதுவே ஒரு நல்ல வடிகால். கோபம், எரிச்சல், அலுப்பு நேரும்போதெல்லாம் இவ்வாறு செய்யுமாறு சிலர் அறிவுரை கூறுவார்கள்.

கோபிகிருஷ்ணன் கதைகளைப் படிக்கும்போது அவர் கதையென்று எழுதாமல் தன் மன ஓட்டங்களையே எழுதியுள்ளதாகப்படுகிறது.

'மிகவும் பச்சையான வாழ்க்கை' என்ற சிறுகதையை இன்று படித்தேன். மொத்தம் ஏழே பத்திகள்தான். ஒன்றே முக்கால் பக்கக் கதை. படிக்க அதிக நேரமாகாது.

ஒரே காம்பௌண்டில் இருக்கும் பல குடித்தனங்கள். ஹவுஸ் ஓனர் அம்மாவின் பையனின் புத்தம் புதிய பச்சைக் கலர் ஜட்டி தொலைந்துபோய் விடுகிறது. அந்த அம்மா எல்லோரிடமும் வந்து கேட்கிறார். கதைசொல்லியின் மனைவியிடமும் கேட்கிறார். ஒருமுறைக்கு இருமுறை இல்லைஎன்று சொல்லியபிறகும் வலியுறுத்திக் கேட்கிறார். பலவிதங்களில் எடுத்துச் சொல்லியபிறகே ஹவுஸ் ஓனர் அங்கிருந்து நகர்கிறார்.

நாளடைவில் இந்தச் சிக்கலுக்கு முற்றுப்புள்ளி விழுந்துவிடும் என்று கதைசொல்லி நினைக்கிறார். அப்படியெல்லாம் நடந்துவிட்டால் ஏது சுவாரஸ்யம்? இரண்டு வாரம் கழித்து இந்தப் பிரச்சனை மீண்டும் மேலெழும்புகிறது. ஹவுஸ் ஓனரின் வசவுகள் கேட்கும்படி இல்லை. முத்தாய்ப்பாக அவர் சொல்வது, "இருக்கிற ஆம்பளைங்க லுங்கியத் தூக்கியா பாக்க முடியும்?"

கதையின் கடைசிப்பத்தி கீழே

அந்த அம்மாளிடமிருந்து இதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நான் மிகவும் அதிர்ந்தேன். ஒரு வேளை அந்த மாதிரி நடவடிக்கை ஏதாவது மேற்கொள்ளப்பட்டு விடுமோ என்று நடுக்கமாக இருக்கிறது. ஒருவிதக் கலவரத்துடன்தான் வீட்டில் இருக்கவேண்டி இருக்கிறது. மிகவும் பாதுகாப்பாகப் பச்சை நிற ஜட்டிகளை வாங்குவதில்லை.

நகைச்சுவைத் தொனியோடு கதை முடிகிறது. அடியாழத்தில் ஒரு குடித்தனக்காரனின் அவலம். உள்ளாடை குறித்து ஒரு பெண் மனைவியிடம் கணவனின் காதுபட விசாரிப்பது அந்த ஆணுக்கு ஏகப்பட்ட சங்கடத்தைத் தரும். சிகரம் வைத்தாற்போல 'லுங்கியத் தூக்கியா பாக்க முடியும்' என்பதைக் கேட்டபோதில் சுருக்கென்று தைத்திருக்கும். ஆயினும் அந்த சூழ்நிலையில் தொடர்ந்து வாழ்ந்தாகவேண்டிய நிலை. பச்சைக் கலர் ஜட்டி வாங்காமல் இருக்கிறார்!

கதையைப் படித்து முடித்ததும் மீண்டும் தலைப்பை ஒருமுறை படிப்பது என் வழக்கம். கதையின் தலைப்பு 'மிகவும் பச்சையான வாழ்க்கை'. தலைப்பு மிகப் பொருத்தம்!

கோபிகிருஷ்ணனின் 'ஜன்னல் வழியே' கட்டுரையை வாசித்தேன். வழக்கமாக அவருடைய சிறுகதைகளில் தென்படும் மத்தியத்தர வாழ்க்கைக்கே உண்டான சலிப்பு இதில் இல்லை. மொத்தம் இரண்டே பக்கங்கள்தான். கட்டுரை என்று கூட சொல்லமுடியாது. நாட்குறிப்பு என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் மெடிக்கலில் வாங்கிய மருந்திற்கான பணத்தைக் கடையின் உரிமையாளர் அடுத்த முறை கோபிகிருஷ்ணன் மருந்து வாங்கச் செல்லும்போது கேட்கிறார். இடைப்பட்ட நாள்களில் அவரைக் கூப்பிட்டுக் கேட்டிருக்க முடியும். அவ்வாறு செய்யாத கடைக்காரரின் இங்கிதமும் பெருந்தன்மையும் தன்னைத் தொட்டதாக எழுதுகிறார். கூடுதலாகக் கொடுத்த பீடியைக் கடைக்காரரிடம் திரும்பத் தந்த நிகழ்வையும் குறிப்பிடுகிறார். ஆட்டோக்காரர் மற்ற ஓட்டுனர்கள் 15 ரூபாய் வாங்க வேண்டிய இடத்தில் வெறும் 5 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டதைப் பெரும் உபகாரமாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஆத்மாநாம் கவிதை குறித்த கலந்துரையாடலில் கலந்துகொள்ள முடியாமல் போனது அவருடைய நட்புக்குத் தான் செய்யும் துரோகம் என்றெண்ணித் தன்னையே சபித்துக்கொள்கிறார்.

அநேகமாக இந்தக் கட்டுரைதான் கோபிகிருஷ்ணின் கடைசி எழுத்தாக இருக்கக்கூடும் என்று தொகுப்பாசிரியர் ஊகிக்கிறார். மரணம் கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும்போது நெகிழ்வான மனநிலை இயல்பாகவே வாய்த்துவிடும் போலும்.

உமாமகேஸ்வரியின் 'மரப்பாச்சி' சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு இந்தியா டுடே இதழில் எழுதிய விமர்சனமும் கோபிகிருஷ்ணன் படைப்புகள் தொகுப்பில் இடம்பெறுகிறது. 'அப்பழுக்கற்ற எழுத்து' என்றும் 'பெண்மையின் உணர்வுகளைக் கவித்துவமுள்ள நடையில் சொல்லும் நிறைவான தொகுப்பு' என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

Pristine Purity என்று வரவேண்டிய இடத்தில் Pistain purity என்று தவறுதலாக அச்சுப்பிழையோடு இந்தக் கட்டுரை வந்திருக்கிறது.

என்னதான் கைகள் ஆகாயத்தை நோக்கி நீண்டாலும் நடைமுறை வாழ்வின் சிக்கல்கள் கால்களை பூமியிலேயே இருத்தி வைக்கின்றன. கோபிகிருஷ்ணனின் உடைமை கதை இதற்கு நல்ல உதாரணம்.

"உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகள் அல்ல; அவை உங்கள் மூலமாக உலகில் ஜனிக்கின்றன, ஆனால் உங்களிடமிருந்து அல்ல. அவை உங்களுடனிருந்தாலும்
உங்களுக்குச் சொந்தமானவை அல்ல" என்ற கலீல் கிப்ரானின் வரிகள் கதையின் இறுதிப் பகுதியில் வருகின்றன. உயர்ந்த விஷயம்தான். ஆனால்...

கதைசொல்லிக்கு வாணி என்றொரு பெண் குழந்தை. காக்கைக்குத் தன்குஞ்சு பொன்குஞ்சு, குட்டியாக இருக்கையில் கழுதையும் அழகாக இருக்கும் என்பதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு வசீகரமான குழந்தை.

வீடு மாறுகிறார். கோபிகிருஷ்ணன் மொத்தம் எத்தனை முறை வீடு மாறுகிறார் என்று ஒரு போட்டியே நடத்தலாம்! அங்கே அறிமுகமாகியிருக்கும் ஒரு இளைஞனுக்கு வாணியின் மீது கொள்ளைப்பிரியம். சனிக்கிழமை தோறும் புது வீட்டிற்கு வந்து பார்த்துவிட்டுப் போகிறான். இது கதைசொல்லியின் மனைவிக்கு ஏகப்பட்ட சங்கடங்களைத் தருகிறது. இப்போது குடியிருப்பது குடிக்குள் குடி என்ற அமைப்புள்ள வீட்டில். டிபிகல் வீட்டுக்கார அம்மா. வேறேதும் அதிகம் சொல்லவும் வேண்டுமா?

ஒரே ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன். மாலை ஆறரை மணிக்குமேல் அடிபைப்பில் தண்ணீர் அடிக்கக்கூடாது என்பது விதி. யாரோ ஒரு பெண் ஒருமுறை அத்தியாவசியத் தேவைக்கு அடித்துவிட, 'எந்தத் தேவடியா தண்ணி அடிச்சது!?' என்கிற வியப்பு-வினா வசவை வாங்கிக்கட்டிக் கொள்கிறாள்!:-(

அப்படிப்பட்ட வீட்டுக்கார அம்மாவின் வீட்டில் கதைசொல்லி குடியிருக்கிறார். அவருடைய பெண்ணைப் பார்க்க ஒரு இளைஞன் வாராவாரம் வருகிறான். வீட்டுக்கார அம்மாவின் எதிர்வினை எப்படி இருக்கும் என்று கதையில் சொல்லப்படவில்லை. நாமே எளிதில் ஊகித்துக்கொண்டு விடலாம்! கதைசொல்லிக்கோ அந்த இளைஞனிடம் இனி வரவேண்டாம் என்று சொல்ல முடிவதில்லை. குழந்தை மீது யார் வேண்டுமானாலும் அன்பு வைக்கலாம் என்பது அவர் நிலைப்பாடு.

சுடுமணலில் செருப்பில்லாமல் நடக்க நேரும்போது ஒருகால் மீது ஒருகால் வைத்து சிறிது நேரம் நிற்க எத்தனிப்போம். அதுபோல இந்த சிக்கல்களை நகைச்சுவை உணர்வோடு எதிர்கொள்கிறார் கதைசொல்லி

"...கிழம் (வீட்டுக்கார அம்மா) என் நெஞ்சில் நீங்காத இடம் பெற்றுவிட்டாள். நெஞ்சில் நிறைந்தவள். இதுவல்லவோ உறவு! சிவ சிவ!"

மீண்டும் பின்னட்டையில் கோபிகிருஷ்ணன் கதைகள் குறித்து அசோகமித்திரன் சொல்வதாக வரும் வரிகள்தான் நினைவிற்கு வருகின்றன

"...இந்த அலுப்பை மனதார ஒப்புக்கொண்டு எழுத்தில் பதிவுசெய்வதுதான் கோபிகிருஷ்ணனின் படைப்புகள். இந்த அலுப்புணர்ச்சியோடு வரிக்கு வரி இழைந்திருக்கும் நகைச்சுவை அவர் அலுப்பினால் வீழ்ச்சியுறாத திட மனிதன் என்பதையே காட்டுகிறது

சில படைப்புகளின் ஆரம்பமே வாரிச் சுருட்டி உள்ளே இழுத்துக்கொண்டுவிடும். கோபிகிருஷ்ணனின் சிறுகதை ஒன்றை (முடியாத சமன்) சமீபத்தில் படித்தேன். ' என்ன தோணுது?' என்று டாக்டர் கேட்கிறார். 'உங்களோட படுத்தா தேவலாம் போல இருக்கு' என்று கதைசொல்லி பதில் சொல்கிறார்!

சட்டென்று இரு நாவல்களின் ஆரம்ப வரிகள் நினைவிற்கு வருகின்றன. ஒன்று அன்னா கரீனினா நாவலின் ஆரம்ப வரிகள். எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுதான். இன்னொன்று Erich Segal-இன் Doctors நாவலில் வருவது.

லாராவை முதன்முதலாக நிர்வாண கோலத்தில் பார்த்தது பார்னி லிவிங்க்ஸ்டன் தான். அப்போது லாராவுக்கு ஆறு வயது.

(மேலும் வரலாம்)

Saturday, September 6, 2014

சிறப்புப் பத்து

கூகிள் பிளஸில் இதை எழுதச் சொல்லிக் கேட்டிருந்தனர். இங்கும் பதிகிறேன்.
*
டிஸ்கி போட்டு ரொம்ப நாளாகிறது. எழுதியே ரொம்ப நாளாகிறது, அப்புறம் எங்கிருந்து டிஸ்கி போடுவது!

ஸ்பெஷல் புக்ஸ் என்றால் என் பரிந்துரைகள் என்று நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஏதேனும் ஒருசில காரணங்களுக்காக இவை எனக்கு ஸ்பெஷல். பத்துக்குள் அவற்றை சுருக்கவும் முடியாது. எனவே இதை ஒரு partial list ஆகவே நீங்கள் பாவிக்கவேண்டும்.

1. அவதார புருஷன் - வாலி

இப்போது இந்தப் புத்தகத்தை என்னால் திரும்ப வாசிக்க முடியாது. பிறகேன் இது ஸ்பெஷல்?

மும்பை போன புதிதில் (நவம்பர் 2000) ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு யுகமாகக் கழிந்தது. இந்தி தெரியாது. ஆங்கிலம் அரைகுறை. சாப்பாடு சரியில்லை. நண்பர்கள் கிடையாது. பைத்தியம் பிடிக்காத குறை.

மிகவும் நொந்துபோய் ஒரு நாள் சென்னையில் இருக்கும் நண்பரிடம் தொலைபேசியில் உரையாடினேன். அவர் கடிந்து கொண்டார். ‘வாரக் கடைசியில் ட்ரெயின் பிடித்து மடுங்கா (Matunga) போ, அங்கே சாப்பாடு கிடைக்கும் அரோரா தியேட்டரில் தமிழ்ப்படம் ஓடும், போய்ப் பார். கிரி ட்ரேடிங் கம்பெனியில் தமிழ்ப்புத்தகங்கள் கிடைக்கும் வாங்கிப் படி. சும்மா ஊர் புடிக்கலைன்னு புலம்பாதே’ என்று அறிவுரை கொடுத்தார். என்ன புத்தகம் வாங்குவது என்று அவரிடமே கேட்டேன். வாலியின் அவதார புருஷன், பாண்டவர் பூமி என்றார். அவற்றைப் படித்து அவை பிடித்துப் போய் அதன் பிறகு ‘கிருஷ்ண விஜயம்’, ‘ராமானுஜ காவியம்’, ‘இவர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள்’, ‘நானும் இந்த நூற்றாண்டும்’, ‘வள்ளுவம் வசன கவிதை வடிவில்’ என்று வாலி எழுதிய நிறைய புதுக்கவிதை வடிவ நூல்களை வாங்கிப் படித்தாகிவிட்டது.

மேற்படிப்பின்போது கைவிடப்பட்ட வாசிப்பை மீண்டும் நான் தொடர்ந்தது அவதார புருஷனில்தான். அந்த வகையில் இந்தப் புத்தகம் எனக்கு ஸ்பெஷல்.

ராமர் என்றால் எனக்கு இஷ்டம். கும்பகோணம் பட்டாபிராமரை சேவித்து வளர்ந்தது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இப்போதும் க்ஷேத்திரம் க்ஷேத்திரமாக ஓடி ராமரை சேவிக்கிறேன். ஜிஎன்பியின் குரலில் 'மாமவ பட்டாபிராம'வையும் எம் எஸ் சுப்புலக்ஷ்மியின் குரலில் 'நாம ராமாயாணமும்' மகாராஜபுரம் சந்தானம் குரலில் 'நன்னு விடைச்சி'யும் வாய்ப்பு கிடைக்கும்போதெல்லாம் கேட்டுவிடுகிறேன்.

2. Master of the Game - Sidney Sheldon

மீண்டும் மும்பை கதைதான். நான் படித்த முதல் ஆங்கில நாவல் இதுதான். அந்த வகையில் இது ஸ்பெஷல். அலுவலகத் தோழி கடனாகக் கொடுத்தார்.

3. A suitable boy - Vikram Seth

Strand புத்தக அங்காடி வருடா வருடம் மும்பையில் சர்ச்கேட் ஸ்டேஷன் அருகே புத்தகத் திருவிழா நடத்துவார்கள். 30 -40% வரை கழிவு எளிதாகக் கிடைக்கும். எனக்கு இந்தப் புத்தகம் வாங்கும் எண்ணமெல்லாம் கிடையவே கிடையாது. உடன் வந்தவர் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டார்.

1300 க்கும் மேலான பக்கங்கள் கொண்ட நாவல். படித்துமுடிக்க ஆறுமாத காலம் பிடித்தது. படித்துமுடித்ததும் இனி எவ்வளவு பெரிய நாவல் என்றாலும் படித்துவிடுவேன் என்கிற நம்பிக்கை வந்தது. என்றாவது ஒருநாள் இதைத் திரும்ப வாசிக்கவேண்டும் என்கிற எண்ணம் உள்ளது.

4. Doctors, The Class, Prizes - Erich Segal

Master of the Game படித்து முடித்ததும் அலுவலகத் தோழி இந்தப் புத்தகங்களைத் தலையில் கட்டினார். மிக சுவாரஸ்யமான புத்தகங்கள். அலுவலகத்திற்கு பஸ்ஸில் செல்லும்போதும் வரும்போதும் படிப்பேன். படித்து முடிக்கும்வரை இந்தப் புத்தகங்கள் நான் எங்கு சென்றாலும் என்னுடனேயே இருக்கும். இன்றும் இப்புத்தககங்களின் பல பகுதிகள் நினைவில் உள்ளன. முழுக்கதையும் என்னால் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட முடியும்.

The Class நாவலில் ஹங்கேரி நாட்டைச் சேர்ந்த ஜார்ஜ் கெல்லர் (George Kellar) என்பவர் ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்திற்குக் கல்வி பயில வருவார். ஆங்கிலம் அவ்வளவாகத் தெரியாது. ஏழே மாதங்களில் கற்றுக்கொண்டு விடுவார். குளியலறையில் குளிக்கும்போது கூட வாய்விட்டு present, past , past particple சொல்லிப் பார்ப்பார். அறை நண்பர் சினந்து போய் அவரை எதையோ கொண்டு அடிக்கப் போக அப்போதும் ஆங்கில இலக்கணம் சொல்லிப் பார்ப்பார். அதைக் கண்டு ஒன்றுமே சொல்லத் தோன்றாத நண்பர் தூங்கப் போய்விடுவார். சுவாரஸ்யமான கதாபாத்திரம்!

டாக்டர்ஸ் நாவலின் ஆரம்பமே அமர்க்களமாக இருக்கும். 'லாராவை நிர்வாணமாக முதன்முதலில் பார்த்தது லிவிங்க்ஸ்டன். அப்போது அவளுக்கு வயது ஆறு'

Prizes நாவலில் நோபல் பரிசு வாங்க மேடையேறும்போது எந்த உடையைப் போட்டுக்கொள்வது என்கிற குழப்பம் கதாநாயகிக்கு. அவள் அறிவியல் முறைப்படி தீர்மானம் எடுப்பாள். அதாவது பூவா தலையா போட்டுப் பார்த்து!

5. தெய்வத்தின் குரல் - சங்கராச்சாரியார்

இந்த ஏழு தொகுதிகளையும் வாசிக்க வாய்த்ததை என்னுடைய பாக்கியமாகவே கருதுகிறேன். நான் மீண்டும் மீண்டும் படிக்கும் ஒரே தொகுப்பு இதுமட்டுமே.

6. உபநிஷத்சாரம் (108 உபநிஷத்துகள்) - அண்ணா, தத்வமஸி - சுகுமார் அழீக்கோடு

திரும்பத் திரும்ப அலுப்பில்லாமல் வாசிக்க வைக்கக்கூடியவை இவை.

7. Complete Writings of Sankara

ஸ்லோகங்கள், பாஷ்யங்கள் என்று இவற்றில் எல்லாமே அடக்கம். இவற்றை வாசித்தேன் என்பதை விட life long reference புத்தகங்களாகத்தான் பயன்படுத்துகிறேன். கர்மம், ஞானம் என்று வரும்போது என்னால் சங்கரரைத் தாண்டி வேறொருவரையும் யோசிக்க முடிவதில்லை.

8. மகாபாரதம், அதைச் சார்ந்த படைப்புகள்

ஒருவகையில் மகாபாரதம் வாலியை ஒத்தது. நமக்கு அறிவு வளர வளர மகாபாரதம் வளர்ந்துகொண்டே போகிறது. படித்துப் புரிந்துகொண்ட விஷயங்களை விட இன்னும் புரியாத விஷயங்களே அதிகம்.

9. விஷ்ணுபுரம் -ஜெயமோகன்

தமிழில் இதுவோர் அசுர முயற்சி. வாசிப்பவனைப் பலபடிகள் மேலே உயர்த்திவிடக் கூடிய படைப்பு.
எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் படிக்கலாம்.

10. நாடோடித்தடம் - ராஜசுந்தரராஜன்

சிறுவயதில் படித்த கதை ஒன்று. சீடர்களிடம் குரு ஆளுக்கொன்றாக ஒரு குருவியைக் கொடுத்து யாரும் பார்க்காத தருணத்தில் தொலைதூரத்திற்கு எடுத்துச் சென்று கொன்றுவிட்டு வருமாறு சொல்வார். ஒருவன் அவ்வாறு செய்துவிட்டதாக வந்து சொல்வான். இன்னொருவன் கடவுள் எங்குமிருக்கிறார் என்று சொல்லிக் குருவியை உயிரோடு கொண்டுவருவான். இன்னொருவன் வெட்ட வெளியில் அதைப் பறக்க விட்டுவிட்டதாகச் சொல்வான். குருவியைப் பறக்க விட்ட சீடனின் மனநிலைதான் ராஜ சுந்தரராஜனுடையதும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

இந்தப் புத்தகம் எனக்கு ஒரு பெரிய inspiration. எனக்கு சுயசரிதை எழுதவேண்டும், அதை நேர்மையாக எழுதவேண்டும் என்ற ஆவல் எழுந்ததே இந்தப் புத்தகம் படித்த பிறகுதான்.

சுட்டிகள்

ஜி என் பி குரலில் மாமவ பட்டாபிராம

http://www.youtube.com/watch?v=YYH6ogcqKSk

எம் எஸ் சுப்புலக்ஷ்மியின் குரலில் நாம ராமாயணம்

http://www.youtube.com/watch?v=R7YmhFD381k

மகாராஜபுரம் சந்தானம் குரலில் நன்னு விடைச்சி

http://www.youtube.com/watch?v=42fL-9Cw7BY

மகாபாரதம் சார்ந்த படைப்புகள் குறித்த என் பதிவுகள்

பருவம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.in/2012/02/blog-post.html

இரண்டாம் இடம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.in/2012/02/blog-post_05.html

இனி நான் உறங்கட்டும்

http://ramamoorthygopi.blogspot.com/2012/01/blog-post_17.html

விஷ்ணுபுரம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.com/2011/12/blog-post_08.html

நாடோடித் தடம்

http://ramamoorthygopi.blogspot.in/2012/04/blog-post.html

Sunday, April 13, 2014

அவரவர் பிரார்த்தனை

Dart Board அப்போதும் புதுக்கருக்கு அழியாமல் பளபளவென்று இருந்தது. விளையாடிவர்களுள் பெரும்பாலோருக்குத் தோல்விதான். சிறியவர் பெரியவர் என்று எல்லோரும் அதனிடம் தோற்றுக்கொண்டிருந்தனர். தொலைவில் இருந்து பார்க்கும்போது அப்படி ஒன்றும் கடினமான விளையாட்டுப் போலத் தோன்றவில்லை. எத்தனை முறை தோற்றாலும் மீண்டும் மீண்டும்  அனைவரும் வெற்றிபெற முயன்று கொண்டிருந்தனர்.

ஏற்கனவே நிறைய முறை முயன்று சரியாக அம்பைப் பலகையில் தைக்குமாறு எறிய முடியாத சிறுமி இப்போது மீண்டும் விளையாட முன்வந்தாள். கையில் ஒரே ஒரு அம்பு. எப்போது வேண்டுமானாலும் அழுதுவிடுவாள் என்பது போல உதடு சுழித்துக்கொண்டது. எவருக்கும் அவளருகில் போய்  உத்திகள் சொல்லித்தரும் தைர்யம் இல்லை. பேசினாலே அழுதுவிடுவாள் போலக் கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு நின்றது. புன்னகையுடன் இக்காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

சட்டென்று இருகை கூப்பிப் பிரார்த்தனை செய்ய ஆரம்பித்தாள்அவளுடைய உதடுகள் எதையோ முணுமுணுத்தன.    

எனக்கோ சிரிப்பு தாங்கவில்லை. பெரும்சத்தத்துடன் சிரிக்க எண்ணினேன். தோளை யாரோ தொட்டது போலிருந்தது. திரும்பினால் கடவுள் புன்னகை தவழும் முகத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். நான் சட்டென்று முகம் திருப்பி அந்தச் சிறுமிக்காக வேண்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.

Tuesday, February 25, 2014

தன்வெறியாடல்

கவிஞர் மகுடேசுவரன் அவர்கள் ஃபேஸ்புக்கில் எழுதிய கட்டுரைகளின் / குறும்பத்திகளின் தொகுப்பு. தமிழினி வெளியீடு.

Ego என்பதைத் தன்வெறியாடல் என்று தமிழ்ப்படுத்துகிறார். கவிஞரிடம் பிடித்ததே இந்த அம்சம்தான். ஆனால் சமயத்தில் கொஞ்சம் overdose ஆகிவிடுகிறது. ஃபேஸ்புக்கை முகநூல் என்று மொழியாக்கம் செய்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. மேலும் சில சொற்களுக்கு மொழியாக்கம் அவ்வளவாகப் பொருந்தவில்லை (உதாரணம்: {Satellite} Channel - கால்வாய்).

அவருடைய வலைப்பூவில் நான் படித்ததில் எனக்குப் பிடித்தவை 'ஆகிய', 'முதலிய', போன்ற' ஆகிய மூன்று வார்த்தைகளுக்கும் இருக்கக்கூடிய நுணுக்கமான பயன்பாட்டு வேறுபாடுகள், 'அல்ல' என்பதை சகட்டுமேனிக்குப் பயன்படுத்துவதில் நேரக்கூடிய பிழைகள், எண்களை எழுத்தால் எழுதும்போது நேரும் சறுக்கல்கள்... இன்னும் சில பதிவுகள் உள்ளன. இப்போது நினைவில் இல்லை. நல்ல தமிழில் பிழையில்லாமல் எழுதவேண்டும் என்று முயல்பவர்கள் கட்டாயம் வாசிக்கவேண்டிய பதிவுகள் அவை. இக்கட்டுரைகள் இத்தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன.

'வாழ்த்துக்கள் vs. வாழ்த்துகள்', 'விடுதலை vs. விடுதளை', 'தன்னலம் vs. தந்நலம்' முதலிய கட்டுரைகளை இப்போது முதல்முறையாக வாசிக்கிறேன்.

சில பத்திகள் எழுதப்பட்டபோது சுவாரஸ்யமான ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போது வாசிக்கும்போது சுவாரஸ்யமாக இல்லை. தொகுப்பாகப் படிக்கும்போது இவ்வாறு தோன்றுவது இயல்புதான் போலும்.

என்னளவில் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள் குறித்த அவருடைய கட்டுரை மிக முக்கியமான ஒன்று. அதையும் இந்தத் தொகுப்பில் சேர்த்திருக்கலாம். அந்தக் கட்டுரைக்கான சுட்டி கீழே

http://kavimagudeswaran.blogspot.com/2011/01/blog-post.html

கவிஞர் மகுடேசுவரனின் காமக் கடும்புனல் கவிதைத் தொகுப்பு குறித்த என் பதிவு இங்கே

http://ramamoorthygopi.blogspot.com/2011/07/blog-post_31.html

Thursday, February 20, 2014

பதாமி

ரம்மி படத்தில் பதாமியில் படமாக்கப்பட்ட பாடல் காட்சிகள் வருகின்றன. கடந்த அக்டோபர் மாதம் போய்வந்த இடம். இன்னும் அது குறித்து எழுதவேயில்லை. இப்போது நினைவில் இருப்பதையாவது எழுதி வைக்கிறேன்.

சென்ற ஆகஸ்ட் மாதமே போயிருக்க வேண்டியது. போக முடியவில்லை. அக்டோபரில்தான் போக வாய்த்தது. பெங்களூரில் இருந்து கிளம்புவதாக ஏற்பாடு.

அருணா, சாம்ராஜ், சுதாகர், நான் நால்வரும் பயணமானோம். சித்ரதுர்கா வரை நல்ல ரோடு. அங்கிருந்து ஹாஸ்பேட் ரோடைப் பிடிக்கத் தவறி மீண்டும் வழிவிசாரித்து சரியான பாதையைப் பிடிப்பதற்குள் ஒரு மணிநேரம் காலி.

முன்னதாக சீபி நரசிம்மர், சித்ரதுர்கா கோட்டைகளை சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் பார்க்கவேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தேன். சென்றமுறை அந்த வாய்ப்பு கிட்டவில்லை.

ஹோஸ்பேட்டை நெருங்கியபோது நேரம் நண்பகலைத் தாண்டி விட்டிருந்தது. கடல் போன்ற துங்கபத்திரையைப்பார்த்ததும் தோன்றியதெல்லாம் பெருவியப்புதான்.

ஹம்பி அங்கிருந்து பத்து கிலோமீட்டர்தான் என்று தெரிந்ததும் ஹம்பியைப் பார்த்துவிடலாம் என்று முடிவுசெய்தோம். ஹோஸ்பேட்டில் சாப்பாட்டை முடித்துக்கொண்டு நேரே ஹம்பி.

ஹம்பிக்கு நான் செல்வது மூன்றாவது முறை. ரியாத் வருவதற்கு முன் காவல்கோட்டம் நாவலின் ஆரம்பப் பகுதிகளைப் படித்துக்கொண்டிருந்த நாள்களில் ஹம்பி மீண்டும் போகவேண்டும் என்ற ஆசை துளிர்த்தது. ஆனால் போக வாய்க்கவில்லை.
https://plus.google.com/102606654023929138723/posts/CywVdw8oAwM

இருந்ததோ கொஞ்ச நேரம். இருட்டுவதற்குள் சுற்றிப் பார்த்தாகவேண்டும். வழிகாட்டி ஒருவரை ஏற்பாடு செய்துகொண்டோம்.

எல்லாம் முடித்துவிட்டு விருபாட்சர் கோவிலுக்கு வந்தோம். அந்தி சாயும் நேரம். உலகம் ஒடுங்கும் நேரம். சிவபெருமானின் தரிசனம். பொருத்தம்தானே!

அடுத்து நேரே பாகல்கோட் நோக்கிப் பயணம். பதாமியில் இருந்து பாகல்கோட் பக்கம்தான். அங்கேதான் தங்குவதற்கான ஏற்பாடு. நல்ல பெரிய அறைகள். சுவையான சாப்பாடு. நல்ல பருவநிலை. எவ்வளவு மொக்கை போட்டாலும் தாங்கக் கூடிய நண்பர்கள். இதுபோல எல்லா சமயமும் அமைந்துவிடாது!

மறுநாள் காலை நடைக்காக அறையை விட்டு வெளியே வந்தோம். பக்கத்தில் ஒரு சிறிய குன்று இருந்தது. சுதாகர் அதில் ஏறியே ஆகவேண்டுமென்று பிடிவாதம்.ஏறிவிட்டோம்.

சிற்றுண்டியை முடித்துக்கொண்டு பதாமி நோக்கிப் பயணம். பதாமி கோவிலைப் பார்த்த நொடியில் பரவசம் தொற்றிக்கொண்டது. எதையும் சுற்றிப் பார்க்கவேண்டாம், அப்படியே நின்றுகொண்டே பொழுதை ஓட்டிவிடலாம் என்று தோன்றியது. மிதமான காற்று வேறு.

இங்கும் ஒரு வழிகாட்டியை அமர்த்திக்கொண்டோம். 'பதாமிக்கு நல்வரவு' என்று முகமன் கூறினார் வழிகாட்டி. பிரதான கோவில்களைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு மதிய உணவை முடித்தோம்.

மீண்டும் பதாமி.

இந்தக் காட்சியைக் கற்பனையில் ஓட்டிப் பாருங்கள். இருபுறம் மலை. ஒருபுற மலையில் குடைவரைக் கோவில்கள். மறுபுற மலையில் சிறுசிறு கோவில்கள். நடுவில் பெரிய ஏரி. ஏரியின் ஒரு கரையில் மண்டபமும் கோவிலும். இதுதான் பதாமி.

ஏரிக்கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது மழை வந்துவிட்டது. மழை பெய்ந்து ஓய்ந்ததும் கோவிலின் அழகு பலமடங்கு கூடிவிட்டது (இதைச் சொன்னது அருணா என்று நினைவு).

மழை ஓய்ந்தாலும் மலையில் இருந்து விழும் நீரின் வேகம் குறையவில்லை. அதில் நனைந்தே ஆகவேண்டும் என்று சுதாகரும் அருணாவும் மலைமேல் ஏற ஆரம்பித்தனர். சாமும் நானும் கீழேயே இருந்துகொண்டோம்.

ஆக அன்றைய தினம் இப்படியே கழிந்தது. மீண்டும் அடுத்த நாள் பதாமிக்கு வந்து மற்றொரு சிறுசிறு கோவில்கள் இருக்கும் மலைமேல் ஏறினோம். அப்போது முந்தைய நாள் அருவியைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தது.

மழை பெய்து ஓய்ந்த பின்னும்
பூமிக்கு மேலும் சிறிது நேரம்
நனைய ஆசை

அதனால் இயற்கை ஏற்படுத்திய அமைப்பே அருவி என்று அடித்துவிட்டேன். சாம் 'சூப்பருங்க' என்றார்! இதுபோல நிறைய முத்துக்களை உதிர்த்தேன். உங்கள் நல்ல நேரம், இப்போது எதுவும் நினைவில் இல்லை.

மீண்டும் பதாமி வருவதென சங்கல்பம் செய்துகொண்டு பட்டடகல்லு நோக்கிப் புறப்பட்டோம். இங்கேயும் ஒரு வழிகாட்டி கிடைத்தார்.

பட்டடகல்லுவில் ஒரு வளாகத்திற்குள் நிறைய கோவில்கள் இருக்கின்றன. இங்கிருக்கும் கோவில் ஒன்றில் காணக் கிடைக்கும் மஹிஷாசுர மர்த்தினியைத் தவறவிடாமல் பாருங்கள். தூண்களில் புராணக் காட்சிகள். பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் படுத்திருக்கும் காட்சியையும் தவறவிடாதீர்கள்.

பட்டடக்கல்லுவைக் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட்டோம் என்ற குற்ற உணர்வு நால்வருக்கும் தொற்றிக்கொண்டது. இன்னும் அரை நாளாவது வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஐஹொலெ அடுத்த இலக்கு.

கிராமத்துக் கோவில் என்று கேள்விப்பட்டிருப்போம். இங்கே ஒரு கிராமம் முழுதுமே கோவிலாக இருக்கிறது. கோவில்கள் கட்டுவதென்று முடிவானதும் சாளுக்கியர்கள் பயிற்சி எடுத்துக்கொள்ள இங்கே கட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

இங்கும் ஒரு குடைவரைக் கோவிலில் மஹிஷாசுர மர்த்தினி. மிக உக்கிரமான சிற்பம்.

இரண்டு நாள்கள் போதும் என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள். எங்களுக்கு பதாமிக்கே மூன்று நான்கு நாள்கள் தேவைப்படும் போலிருக்கிறது. பட்டடகல்லு எப்படியும் ஒரு நாள். ஐஹொலெ எப்படியும் மூன்று நாள்கள் ஆகும்.

ஹம்பி, பதாமி கோவில்களை சாமிடம் ஒப்பிடச் சொன்னேன். 'ஹம்பியில் நமக்குக் காணக் கிடைப்பது பெரும்பாலும் சிதைவுகள். அதனால் அதன் மேல் துயரத்தின் நிழல் எப்போதும் படிந்திருக்கிறது. பதாமி சிற்பங்கள் சிதைவுறாமல் இருப்பதால் நாம் மகிழ்வாக உணர்கிறோம்' என்றார்.

பாகல்கோட்டிற்கு என்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் நான்காம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சிற்பங்கள் இருப்பதாக அருணாவிற்குத் தெரிந்தவர் கூறினார். அடுத்த முறை போகும்போது அவற்றையும் பார்த்துவிடவேண்டும்.

அடுத்து பெங்களூர் நோக்கிப் பயணம். மீண்டும் மழை. பின் மாலை இளவெயில். அப்போதைய மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கும் விதத்தில் வானவில் ஒன்று கூடவே வந்தது.

பெங்களூர் வந்து சேர்ந்தபோது நள்ளிரவு. இதுபோன்ற பயணத்திற்கு ஒரு முத்தாய்ப்பு அவசியம் வேண்டும்தானே? மறுநாள் மதியம் 'எண்டே கேரளம்' என்ற ஓட்டலில் சாப்பிட்டோம். தலசேரி மீன் கறி, இளநீர்ப் பாயசம், உள்ளித் தீயல், சிக்கனில் என்ன சாப்பிட்டோம் என்று நினைவில்லை. செம டெஸ்ட் சாப்பாடு. பரிந்துரைக்கிறேன். அல்சூரில் உள்ளது.